Hortus botanicus Bononiensis, cum ineunte vere anni 
1816. mihi traditus esset, ut curam ejus gererem, alebat bis 
mille, et quingentas plantas, ut constat ex illarum catalogo, 
qui hactenus apud me servatur. Harum pars fere dimidia per- 
tinebat ad stirpes exoticas, pars reliqua ad indigenas Europae. 
Primae diligenter colebantur fictilibus vasis commissae sed 
quae calidarum plagarum erant, et ferae a Linnaeo dicuntur, 
perpetuo, et praeter necessitatem in hypocausto detinebantur. 
Plantae Europaeae, quippe quae caelo nostro assuetae, sub dio 
vigebant nullo ordine, nulla methodo distributae. Confestim 
animadverti, omnes hasce plantas esse numero pauciores, quam 
hortus noster capere poterat, et deerant omnino stirpes ex ter- 
ris australibus, quae quidem jam tunc magni fiebant, et hor- 
tos botanicos ditabant. Itaque ad plantas rariores undique com- 
parandas me converti, et commercium botanicum tunc no- 
vum pro horto nostro inii cum praestantissimis Europae viri- 
dariis, scilicet cum Vindobonensi , Pragensi , Graciensi, Cra- 
coviensi, Halensi, Berolinensi, Wratislaviensi , Tigurino, Ge- 
nevensi , Monspessulano , Parisiensi, Londinensibus nonnul- 
lis , cumque omnibus hortis Italiae, Taurinensibus , Medio- 
lanensi, Modaetiensi , Patavino, Veneto, Tergestino, Mutinensi, 
Parmensibus, Genuensibus, Pisano , Florentinis, Romano, Nea- 
politanis, Siculis, ut sileam de caeterisj neque id satis} plu- 
rimi enim feci, si mihi semina comparassem e remotissimis 
