133 
tas, ubi niaxima erat, quindecfm vel fedeeim tem- 
poris minutis haud videbatur minor. Vero mox 
limillimum judicavi, eam efîè indicem excentrici- 
tatis orbitæ hujus Satellitis, quod eo magis proba- 
bile vifum, cum huic inæqualitati quo ad periodum 
& fitum prorfus analoga, quamvis multo major, 
inæqualitas Quarti Satellitis, etiam ab aliis Aftro- 
nomis excentricitati orbitæ imputaretur. Porro, 
quoniam axis major orbitæ Satellitis videbatur fere 
parallelus axi majori orbitæ ipfius Jovis, novam 
hanc æquationem Tertii, in prima editione Tabu- 
larum, compendii gratia, addidi ejusdem magnæ 
æquationi, ab Anomalia Jovis dependenti, ut unam 
ambæ conftituerent. Sed in altera editione, quæ 
comparuit in Colleftione Tabularum Aftronomi- 
carum HALLEJI, anno 1754 ab illuflri DELA- 
LANDIO typis data, duas illas æquationes feparavi, 
cum locum & motum Apogei Satellitis diverfum 
a loco & motu Aphelii Jovis animadverdfle mihi 
viderer. At circa idem tempus, multo quam antea 
minor deprehenfa eft hæc æquatio,, & rigorofiore 
inftituto examine, eam ab anno 1720 fenfim dc- 
crevifle, teftabantur obfervationes. Pergebat adhuc, 
in decrefeendo usque ad annum 1760, quo fere 
triplo minor erat quam ante annum 1720. Viginti 
nuper elapfis annis, vix unquam major fuit quin- 
que minutis temporis, quin potius,, ab anno 1776, 
tria minuta parum fuperaffe videtur. Caufiam. ma- 
gnæ & infolitæ hujus variationis huc usque frulfra 
quæfîvi. Notiffimum quidem eft, excentricitatem 
orbitæ. lunaris neutiqtiam efie conflantem, & dif- 
ferentiam inter maximam & minimam tantam efle, 
ut illa femiffem excentricitads minimæ- fuperet. No- 
ta quoque efl caufia' hujus variationis, quæ pendet 
a’ vario apfidum Lunæ ad Solem fitu; maxima 
R 3 enim 
