( 
Cvôi 
) o ( 
2ig 
3:0 Pofito Li~o^ invenit D:nLis Eulerus quan- 
titatem L — 1 reprefentari per formulas impoffibi- 
les 2 A — I . TT — I, ubi A eft numerus integer, 
& TT femiperipheria circuli ad radium I. Ex his 
ergo conflabit, L — i haud affignabilem effe in 
Syflemate vulgari, ubi L\~o. Eadem ratione o- 
mnes Logarithmi numerorum negativorum per 
quantitates impoffibiles exprimuntur , h. e. erunc 
impoffibiles. 
' 10. 
Contra primum horum objecit quidem D:nus 
D’ Alembert in formula integrali L / — I 
T i/^i 
— ^ quse deducitur ab æqua- 
Sin. ‘3 -E I .C0S.2. 
äx 
done dz — 
t/ 
, pofito X — Sin. s, & ex qua 
obtinetur — i , fupponi 1:0 fubtan- 
I 
gentem Logarithmicae = > 2:0 Logarithmos 
i 
quantitatis ^ ^5 effe impofiibiles, 
Sin. z -f- Cos. s . I 
quæ hypothefes, illo lentiente, vulgari noflro fyflema- 
ti minus conveniunt. Verum fi calculus minus fefelle- 
rit, Integrale allatum deduci folet ex hypothefi Li—o^ 
& fubtangentis = l. In vulgari etiam fyftemate quan- 
titatum împofhbilium Logarithmos inveniri impoflibi- 
les uberius docuit Eulerus. Ipfa ergo thefis non 
vacillabit. Ad tertium placuit D’Alemberto obfer- 
y 2 A >— I 
vare, in aequatione Cos. 3r 
n . n 
Ee 2 
"~f” E — Î 
