27 ? 
r% ) o { m 
dio Lunæ , integrum eit piena accuratione ad mo- 
dum corregionum in calculum introducere, veros 
valöres horum angulorum in functionibus debitis 
anomaliæ veræLunæ, feu in funCtionibus anguli z., 
• §■ 1 - 
In ordine hujus noftrac difqiiifitionis obfervarc 
ctiam obvenit alias vias hmiliter ehe calcatas in 
Lunæ motibus determinandis, quæ ab hac jam 
commemorata recedunt, verum circa quas obfer- 
vationes fere eædem välent de difficultatibus eas 
prementibus, quo minus per earum applicatione's 
plena accuratio obtineri queat. Has inter primum 
fele methodi Illuftris Evleri, qui contemporaneus 
erat Dtrum d’Alembert &Clairaut in aggredien- 
do hoc problemate offerunt. Huic AuCtori duplicem 
debemus Lunæ Theoriam, unam anno 1753 pro- 
mulgatam, alteram anno 1772 editam, in quarum 
utraque, praecipue autem in hac poOreriori, maxime 
recedit a methodis a Dominis d’ Alembedt & Clai- 
RAUT adhibitis. Ut de harum methodorum præ- 
ftantia, &: accurationis gradu iisdem tribuendo , 
dilîerere queamus , oportet earumdem principia 
quantum heri poteh breviter repetere. In priori 
lua Lunæ Theoria, incipit Dom. Evlerus quæ- 
rer e locum Lunæ, verum per tres coordinatas, qua- 
rum primam , in plano ecliptîcæ duCtam a piinCfo 
quodam fixo, quale in hifce difquihtionibus fas eh 
affumere centrum Telluris, feu abfciflam vocat p\ 
lineam huic normalem in eodem plano doCharn feu 
ordinatam vocat & lineam tertiam duftam ab 
extremitate ordinatæ q normalem huic & plano 
ecliptîcæ, fimulque occurrentem Lunæ in ejus cen- 
tro, vocat r. Vocando deinde F vim, qua Luna 
foliicitatur fecundum direftionem abfcihæ p, ^vim 
YOL. iv. * M m qua 
