296 
t%r' 
C-Jc> 
! 
o 
nem veræ formæ ipfîus -i? per integrationem ex- 
actam hujus æquationis unquam obtineri polie. 
Hæc præter ipfa variabilis v , ejusque poteftates 
non tantum feparatæ, verum etiam cornmixtæ cum 
angulo antequam liceat integrare aequationem 
magis compofitam quam illam trium corporum prius 
nominatam , impedient omne exa^lum judicium de 
forma valoris -u affumenda. Rejiciantur hi omnes 
termini ita ut jam dictum eft affefli ex aequatione 
ddv V 
allata , & remanebit — =:i 0 — y — (cy 
dr' nn 
— 4 - 1 CoC 7 ) -H iCof. yj '-i V Cof. 3?^ , quae 
tandem comparabilis eft cum aequatione ddt-\- 
N^tdz^ Mdz^ ^ 8 c quae fecundum methodum 
notam integrata dat formam valoris afiumendi pro 
V eandem, ac illam quam adfert Dom». Evlerus. 
An vero eadem forma competat toti aequationi, re- 
I _ 3 ■ i; V 
tentis terminis JRdr — fRdr\ 4 - 4 - 
nn 
3 1? Cof. 2 Yl 
2 n 
. nefcitur. Verifimillimum efl: aequatio- 
nem differentialem multo magis complexam, quam 
eft tantummodo illa ejus pars exaâe integrabiiis , 
quae fubminiftrat formam afiumtam, (i abfolutc fi- 
militer edet integrabiiis, dedii^taram fore ad ter- 
minos longe aliarum formarum'. Saltem' alia inte- 
grationum exempla, ubi licet integralia fumere dua- 
rum aequationum differentialium, quarum una eft 
pars alterius id ipfum abunde confirmant. Prae- 
terea , cum haec indeterminatorum methodus appli- 
cata ad hujus problematis folutionem, ad nullas 
alias deducat aequationes, quam illa, cujus expofi- 
tionem dedimus §. 2, 3 & 4, dummodo approxi- 
madones fecundum hanc debite prorogentur , nul- 
la- 
