217 
monetam cnciat extra portam). Contra monetarios falsarios itidem 
saevitum est et saepius repetitum: ” And fpf se my net ere fnl- 
wuvZe. sien man of ihn Uuml. the he J)«/ fnl mit worhte. and 
sette uppon tha mynet-smi&San” &c. (Et si monetarius reus fie- 
ret, manus abscindatur, quacum reatum commisit, et affigatur 
fabricae monetariae etc. *) Quae repetita invenimus in Legi- 
bus Æt hei redi iisdem fere verbis, quod ”monetarii falsarii 
manum perdant et ponatur super ipsius monetae fabricam. Et 
monetarii, qui in nemoribus operantur vel alicubi simi- 
libus fabricant, vitae suae culpabiles sint, nisi Rex velit eo- 
rum misereri.” **) 
Verum enim vero, cum in una eademque civitate plures es- 
sent monetarii, diversitas typorum cito citius emergeret necesse 
fuit. A primis ferme monetae Anglosaxonicae initiis invenimus 
quidem nomen monetarii in parte ut dicunt aversa expressum 
(in parte adversa nomen Regis effigiesque corruscabant) , cum 
vero, ut ipsi nummi abunde docent, iidem monetarii, eodem 
tempore, iisdem usi sint cuneis seu typis, in area nummo- 
rum haud raro offendimus litterulas, puncta, circellos, lunulas 
cet. quae distinctionis forsitan caussa addiderunt. Ilaecce mone- 
tariorum et urbium ipsis in nummis expressa nomina fuissent 
utique ad tempus validissima contra falsarios remedia, nisi 
aliud probarent statuta contra falsarios, qui nihil intentatum 
reliquerunt, ut aperte fatentur instituta Lundoniae, inter LL. 
Æthelredi, hunc in modum: ”Etiam dixerunt (scii. Rex et ”vvi- 
*) LL. Anglosax. Wilkins, !. c. , Ancient Laws of England 1. c. 
**) LL. Anglnsaxon. ap. Wilkins, pag. 59. Ancient Laws of England, png. 128. 
