413 
Ad însulam Renoe Finmarbiæ legit mihique communica- 
vit Cel. Blytt. 
Thallus uncialis et supra figuræ variantis, ellipticus 1. re- 
niformis, saltim siccatus coloris fusco- 1. subnigresccnti-viridis, 
Umbilicariam in memoria revocans, omnesque ceteras species 
crassitie superans. Ulva obscura Kiitz. Pbyc. gen. p. 296 si- 
ne dubio proxima, cui tamen nostram, propter descriptionem 
minus congruentem, subjungere non audeo. Quoad habitum 
Ulvœ stipitatœ ex nostris proxima videtur, at strato cellularum 
simplici figuraque earum longe diversa. 
5. Ulva sordida Arescit . 
Thallo sordide-viridi urnbilicatim expanso laeiniato mar- 
gine undulato 0,02’" m 1. 0,05”*"* crasso, cellulis in transversali 
sectione subquadratis. Tab. I. H. 
Ulva Lactuca Linn. & Auctorr. pro parte? 
Ulva latissima Kiitz. Phyc. germ. p. 244. 
In fundo sinuum interiorum 2-4-ulnari, Phyceis majoribus 
1. lapidibus insidens, a Bahusia, v. c. ad Fishebächskil in por- 
tu, per oram Norvcgicam, ex. gr. ad Mandai (ßlytt) et Chri- 
stiansund (Ipse) usque in Alstcnoc Nordlandiæ (ßlytt). Jun. 
— - Aug. 
Thallus plerumque ex callo radical*! undique laciniato-ex- 
pansus, interdum vero unilateralitcr explicatus, 6-10 et for- 
san plures uncias diametro æquans, plus minus undulatus I. 
undulato-crispus. Cellulae in sectione thalli transversali plus 
minus quadratae 1. potius rotundatae. Color semper sordide-vi- 
ridis, qua nota a sequente facile differt. — Utrum hæc an 
sequens vera sit Ulva Lactuca Linnaei, datae descriptiones vix 
ostendunt. Ad nostram speciem pertinere videtur Ulva latis- 
sima Kiitz. Pbyc. gen. p. 290, quæ Linnæana saltim non est 
planta. 
