62 
hoc loco probare *\ æquationeiii de qua qiiæritur veram esse 
omnibus 
.V zu n (Cos w + P^~ Sin»i>) , 
v~a (^Cos b + y'Ti Sin 6) , 
M, a et b reales denotantibus quantitates, dummodo u nu- 
siimmalam , t’ l eali .T<jiie ac imaginaria ipsàque n non modo nuincrice •< I sed 
etiam = + I, primum illuni quidem prichuisse. Nihilominus ea, quae in sequentibus 
occurrunt, allcutione Geometrarum salis digna putamus. Nam prælerquaiu quod /Jl^el 
iu aequatione illa (T), suo more descripta, tertium plane omisit memhrum — quod si 
omittutur, præclara illa æquationis (I) universitas suh sensum cadere nequit — , mo- 
dus ipse prohaudi veram esse æquationem, dum u numeriee ><1 est , nimia laborat 
prolixitate (decem usque paginarum in 4:o spatium subtendit argumentatio) ac difli- 
cilis ultra quam decet esse videtur. Nec id solum: yiiel, quamquam iii principio 
paucis et quasi oliiter modum indicaverat, quo in æqualiune furinæ (I) partem realem 
ab imaginariå scjiarari liceat — cujus equidem explicationis ante omnia insliluendæ 
ilii opus erat sequentibus — , tamen comparalâ demiiin aequatione separationem istam 
plane omisit eamqnc ipsam o!> caussam (ut opinor) quodammodo sc fruclii vietoriæ 
deframlavit, æquationibus inquam vel niuximi momenti (II). Quas si exposuisset, fieri 
non poltest quin solitas illas positiones speciales majori dignas attentione judicaturus 
esset, quam quæ iis in Dissertatione obtigerit, quippe quarum noii nisi paucas passim 
consideraverit Auctor easdemque — ■ si sidas eas exceperis, quae beic signis (II. A. a.), 
(H. A. b') et (II. .\) nolalæ sunt — obiter tantummodo et quidem ita ut ne in iis qui- 
dem pars realis ab imaginaria fuerit separata. — Verumeuimvero bis atque aliis anim- 
adversionibus , quas levioris plerasque momenti ia Dissertationem permultis nomini- 
bus excellentem intendere liceat, Auctorem inclytissimum optimo jure excusatum pu- 
tamus ratione babila Iniquæ sortis, qua ad ævum usque illius depressa fuerat doctrina 
quautilalum imaginariarum æque ac scricrum iiifinilarum. 
Objectiones quasdam gravioris admodum momenti in eam Dissertationis q. d 
pattern, quæ æquationem illam (I) pro « = tractatam sistit, jure licet adferri. 
Qua de rp iu Parte Exercitationum nostr. sequenti erit videudum. — 
*) Modus ipse probandi Illi consimilis, quo Ia ’’Cours d’AnnIyse” utitur Illusfr. 
Cauchy in æquallone (1) — [y reali] — demonstranda, totus est Aiialyseos s. d. 
inferioris. — 
( 1 ) 
