69 
unus (j)luresvc) nuinericc maximus erit. Sit ille /,„(-+«) — 
m igitur numerum denotat integrum, functionem i 2 )sius « qui- 
dem, at certe haud > u ipso. Itaque certe habebitur 
S — S — numericc haud > valorc numer, ipsius n[/’, „(2^+«)-/, 
Et quoniam f„S.x) continua erat functio inter et A , tam exi- 
guum ipsi « tribui licet valorem numericum, ut posteriori huic 
membro contingat valor numer. < w. — Caetera patent. — 
% 
5. Quo jam propius ad finem propositum accedamus, 
solvatur 
Euoiîlema. Invenire summam seriei (see und. art. 
I) convergentis 
( 8 ; 1 , \ a {Cos h^y~ Shi b {Cos îV+\~S\niv), 
frt ^^Cos 6 + yr7Sin?/,J,jU-(Cos 2 + yr7Siu 2iv ) , <kc. 
rt, 6 , r e a 1 i b u s q u i b u s c u m que atque u n u m c r le e < I . — 
Quoniam (in art. 1) probata est bæc series esse conver- 
gens, ita ut series ambæ terminorum reallum, quarum altera 
ex partibus terminorum hujus seriei rcallbus et altera ex co- 
efficientibus Ipsius Krr conficitur, convergentes sint a reali 
qualibet^ ex Tbeor. praecedenti 11 patet, ”a priori” jam statui 
licere summam, de qua quaeritur, necessario esse functionem 
ipsius a formae 
15 
4 - 
