Quo facto constat, æquatlonem illam (I) \eram esse non 
inodo realibiis y et x (niimerice <1)5 sed y et x qiiibuscuni- 
quc formæ (1), a ei b et v realibus €[uibii sc unique atque ii re- 
ali niimerice < !, — sen (positis i-t et v loco ipsarum aCosh et 
rtSin/>) æquationem 
(1'^)... I+(jW+yy_,)j«'Cosii;+y_iSinti»)+(|U+v\/_i),jît-(Cos2it;-fy'_,Sin2tu)+ tfec. zzz 
It Sin w /t 
— v.ArcTa 
” 1 + tiCosto ' I +2MCosii»^n ■) j Cosf juArcT 
u Sin JD 
I+<tCosn> 
+ 
+ logCl +2«Cosn>+M-)^ 
[ejusd. quant.] 
— f i -4-u (Cosiu+y.i Siniu)] 
(tt+vV-i 
susfulissc signa illa 
( — y4 + ß\/-i)^ atque in sp 
log ( — ^ + ß\^~\) atque in specie 
lecie ( — À'f' 
ie Iog(~.^) , J 
A ilenol. numerum 
AreSin« et AreCosa , dum « realis est ac numerice > 1 , 
sod ctiam — ut heic caetera omiltanuis — ostendimus nihil omnino impedire, 
minus aequatio illa permaximi momenti 
qno- 
legitima statuatur, etiamsi loco numeri A quantitatisque realis ^ substituantur 
o- \-ßy~ et + (“> ^ realibus quibiiscumque). — 
Quo facto plane apparet, legitimam esse transgressionem istam a secundo in tertium 
aequationis (!') membrum: id quod de caetero bcic vel ex iis, quæ jam a Cauchy 
ipso et quidem loco cit. statuta erant, consequitur, quippe quod heic u numerice <1 
posita est. — 
