107 
numoruni orientaliiiin moles, præcîpiie hîs quinque postremis 
lustris, postquam lege cautum est, ne quidquiil in terra fuerit 
inventum, sive sint numi sive aliae res antiquae, prius divenda- 
tur, quam reipublicae fuerit oblatum, ut ea, quaecunque conser- 
vanda esse habuerit omnia, pretio triente acuto, emat. Hinc 
factum est, ut in regio, quod Ilolmiae est, antiquitatum museo, 
collectiones mimorum ingentes quotannis accumularentur , et 
vasta , illa plurium millium congeries ipsa sua magnitudine mo- 
netae cuficae amantes deterrerent. Mortuo jam Halleinbergio, 
qui, dum in vivis erat, has res mirifico amplectebatur amore, 
nemo superfuit, qui earum curam apud nos gereret singularem, 
quum litterarum orientalium studiosi in alias, quae laetiores iis 
videbantur, regiones inde a studiorum initio abrepti, a numis, 
tamquam re leviore, abhorrerent. Diu quidem erat quum mira 
quadam vi me allexerunt hæc documenta commercii, quod in- 
ter Orientem terrasque boreales iis intercesserat saeculis, qui- 
bus historia patriae nondum c tenebris omnino emergere coe- 
perat. Sperabam enim fore, ut, his monumentis vetustatis rite 
examinatis, via tandem pateret, qua Asiae et Africae pecunia in 
tani dissitas regiones Invecta esset. Postquam Havniæ, Lixn- 
DEUGio duce, harum rerum delicias ultimis labiis gustaveram et 
Parisiis thesauros, quos numophylacium regium complectitur 
stupendos, aliquamdiu inspexeram, in patriam redux nihil ha- 
bui antiquius, quam ut, quantum in me esset, museum cuficum 
holmiense in ordinem redigerem et qualltercunque a me recen- 
situm atque explicatum publici juris facerem. Votis lubens 
assensit regia academia litterarum humaniorum , historiae et 
