175 
(^27) 
Ex æqiiatîonibus (III. A) habcDtiir, positiva at(|iie iv areu 
ijuolibet, 
ic ^ 
2 Cos ( j.CoSaf 
2 y V 2 
i f^/'lV\ {fV'\ 
.U 
I 
^ I-u {\-u''(2-u) 
~ Cosîr Cos2iü -1 Cos3iu- de. 
2 2.3 
C- O , O ^ 
~ Sin IV Sin 2w -] Siii3 iv- de. 
2 2.3 
Anal, lier Tb. (1843) pag. 223, cjuaraqiiaiu non tam maniftslo in error« depreluMidi 
euin liceat, argumentatione tamen inccriæ admodum fidei usus rem lotam in integro 
reliquit. Scilicet aj)ud eum (pag. cit. 223) totius rei cardo in eo vertitur, quod ’das 
” B i u o m i a 1 1 h e o r e m gilt auch dann n o c b f ü r o.’ = I , ^v e n n die Grösse 
Il (i -+ keine negativen Werlbe annimmt”: ex' quo concludi sibi licere 
^statuit ratiocinationem quamdam præccdentcm, in qua posita erat .u indefinite in 
o (ex pl agà positiva) convergere [pc rcali numerice <( I ] , veram esse etiamsi 
.r = + I fuerit. At nusquam tamen in antecellentibus ille probaverat valere theorema 
Binomiale pro x = + l, .«-valoribus positivis indefinite ad o propinquis. Etenim 
apud eum demonstratio convergentia; seriei 1, y &c. pro jc = ± 1 , 
M positiva, in pag. 119 et 120 occurrit et quidem in eo innititur, quod series illa 
p-ft, {p-p){p-p+ i){p-p, + 2) ^ ^ 
ip) — — > •; — ; — r > , — ; — tT — i — — rKT" ' ‘«b proxime >« I , 
p+i (p+i){p + 2) (p+i) {/' + 2) (p+3) * --fj’ 
convergens est, quoniam p 'ri eam ob caussam quod ex antea 
(pag. 113) habetur 
(»') 
« a(a+7) 
? ^ ß{ß+y) 
a{aXy){a + 2 y ) 
+ ÄC. = 
a 
dum + est , 
probatis 
et quidem /3 + 1 et in serie [p) locum occupant numerorum ßeia-\-y in æqu. 
— At quid? si p indefinite ad o propinqua seu, quod idem valet, si ß inde- 
finite ad « + y propinqua ponatur, quis est qui non videat totam hanc ratiocinatio- 
nem in incassum abire! — 
In eo igitur cardine vertitur praecipuus Cel:i Sebi ö milch error, quod a prin- 
ÔJ 
