201 
'veniret, ut pelhicldltas Illa subito desineret numquam reversura, 
liceret profecto opinari, rupturam quandam vasorum, — non 
capillarium, ut perspicuum est, sed majorum, — sanguinis 
cum cetero humore commixti causam esse (ac sine dubio 
hujusmodi opinio saepius a veritate non abhorret) 5 sed inci- 
dunt morborum casus, ubi ista rei declarandae ratio minus 
sulTiciat. IMmlrum accidit interdum, ut pellucidltas illa ad tem- 
pus desinat, mox recurrat. In quo etsi sumere liceat, colle- 
ctionem sanguinis exstitisse majoris vasis ruptura , tamen 
naturae videtur convenientius , secretione praecedente absorptio- 
nem factam. Quae nostra opinio non est ea quidem contraria 
illi Velpeau’aivae, de quo scriptore supra 5 neque enim ille negat, 
fieri posse secretionem. Cujus verba scriptoris, de illa pellu- 
clditatls mutatione, quae in Hydrocele interdum cernitur, di- 
centis, referre juvat: ^^Cela tient à ce, qiCime certaine quan- 
tité de sang s’* exhale^ s^ épanche d'aune maniéré giielcongue au 
milieu d^une hydrocele plus ou moins ancienne. De translu- 
cide, le lujidde de la tunique vaginale devient alors opaque. 
Si plus tard la matière colorante du sang disparaît, la trans- 
parence se rétablit. Dans le cas contraire Vhydrocele reste 
définitivement transformée en hématocèle Porro alio quo- 
dam loco ejusdem libri, ubi in hujus morbi sive hæmatoceles 
descriptione versatur, hydrocelen in haematocelen mutari 
posse, itemque hanc in illam**). Hoc si non negaveris, ne- 
gare vix poteris, in utroque morbo, interdum certe, esse 
*) L. c. p 588. 
**) L. c. p. 40o. 
