227 
arum si rcspirimiis, ipsa profunditas maris, facile Inlellig^ 
tur. lïaec ipsa aquae minus salsae 1. dulcis copia, quae in 
sinum Codanum elTunditiir , praecipua caussa esse videtur, cur 
Phyceae in mari llaliiisiensi profundius, quam in exteris maribus , 
crescant. Ubi, e\. gr. extra Sörö Hallandiae, fundus petrosus 
tantum 5 — 6 orgyas aquae submersus est, ibi multae deside- 
rantur species, quae aliis locis valde sunt frequentes. 
y 
b. majori 1. minori lucis in tensi ta te. Quo profun- 
dius quaeduni crescit Pbycea , eo minus luce allicitur. Ut non- 
nullae plantae pbanerogamae umbram quaerunt, aliae loca 
aprica, quin eodem modo variae Phyceae lucem nimis intensam 
cfiVigiant, vix dubitari potest. Hae profundiorem aquam petunt 
Plurimae Phyceae rubrae 1. purpurascentes lucem effugere, vi- 
rides autem expetere videntur. INisi vehementius fallar, obser- 
vasse milii videor, Florideas, cum in limite aquae crescunt , locis 
potius i-cplcntrionl quam meridiei obversis vigere, Phyceas vero 
virides, seu Ulvaceas, stationes oppositas praesertim seligere. 
c. temperatura diversa. Temperaturam in vegetatio- 
nem marinam vim quandam habere, vix denegari potest, quam- 
quam de hac re nullae, quibus uti possimus, singulares adsunt 
observationes. Facüc tamen patet, temperaturam in superficie 
aquae atque in fundo altiorl, hoc loco atque in vadosis, praeci- 
pue arenosis, valde esse diversam. Anno 1845, mense Augus- 
to, ubique fere prope Christineberg Bahusiae, propter calorem 
insignem et placidum eodem tempore mare, in limite maris 
emoriebatur Polysiphonla penicillata, postquam colorem 
