4dfeäfc_ 
— wsi^r 
universum habent. Utpote ab ipsis scientiae principiis alienas, 
ejusmodi formulae fines minime proferunt, multoque minus ad 
eam cum ceteris Philosophiae naturalis partibus arctius conne- 
ctendam conducunt. 
Alii tamen auctores reperti sunt, qui, rem Synthetico tan- 
tum modo tractando, fundamentum solidum theoriae substruere 
voluerunt, vel experimenta insuper in auxilium arcessendo quantita- 
tem constantem, quæ indolem singuli fluidi exprimeret, determinan- 
dam putarunt. Theoria vulgaris, ex qua resistentia obliqua propor- 
tionalis est quadrato sinus anguli resistentiae, exhibet pro angulo 6 gr, 
non nisi -jg resistentiae veræ. Jure itaque L.Euler censebat, expres- 
sionem quandam frictionis termino vulgari addendam esse; terminus 
vero, quem ille composuit, experimentis nullo modo convenit. 
Præterea autem non tantum resistentia cunei difficilis et theo- 
rise vulgari explicatu; superficiebus enim convexis majorem quam 
experimenta resistentiam tribuit, quamquam cuneo minorem. 
Huic itaque theoriae experimenta cum convexis planisque obli- 
que impactis superficiebus instituta adversantur. Hæc eadem 
theoria aequalem omnino convexis et concavis superficiebus re- 
sistentiam tribuit, quemadmodum, prorâ ex pluribus planis 
composita, resistentia eundem valorem obtinebat, sive anguli e~ 
minerent, (angles saillants, gall) sive inflexi erant (angles ren- 
trants,^//). Romme quidem per experimenta permulta invenit 
perinde omnino vel exigui saltem momenti esse, quænam forma 
ceterarum sectionum fuerit, sive ex curvis sive ex rectis lineis 
