IO 
vrsFT 
dendum puto, quod hic auctor non tantum experimenta D:no- 
rum D’Alembert, Condorcet et Bossut, sed etiam D:no- 
rum Condorcet et Bossut posteriora, nec non ea, quæ a 
Borda, af Chapman atque Vince facta sunt, supputavit, 
et congruentiam cum omnibus his experimentis sat accuratam 
reperit. 
Quod autem hanc theoriam a ceteris præcipne distinguit, 
in eo consistit, quod geometrica sane perspicuitate permagnam 
explicavit resistentiae prorarum polygoniarum differentiam, utrum 
anguli emineant, an inflexi sint; qua ex constructione radius o- 
6culi in resistentiam superficierum curvarum quoque inducitur. 
Hæc ideo theoria resistentiam prorarum polygoniarum et super- 
ficierum curvarum eadem praecisione determinare valet, sive 
anguli vel cavitates emineant sive inflexi sint, et quidem id ita, 
ut cum experimentis admirando fere modo conveniat. Sic Dnus 
Nordmark difficultatem perrupit, qua non tantum theoria vulga- 
ris, verum etiam omnes ceteræ laborabant. Quæcunque autem 
sors theoriae ejus obveniat, id jure tamen pro certo affirman- 
dum est, illam seien! iæ ipsi accessionem numquam amittendam 
attulisse. Eo ideo severior theoriae hujus censura esse debet. 
Directae resistentiae cataractam N ew toni an a m fundamenti loco 
ille substruit, erratum tamen corrigens viri, ineritis immortalis. 
In hunc autem concludendi modum verbis utor celeberrimi La- 
grange dicentis, ipsam cataractae formationem et permanen- 
tiam legibus resistentiae fluidorum cognitis repugnare — quae 
