79 
Heic recordemur oportet, unitatem linearem esse linearfl 
decim., superficiem aquæ continuis oscillationibus esse subjectam 
et observationes denique dimidia linea certas esse non posse.; 
Videtur itaque aequatio IX haud minorem fidem mereri, quam 
observationes, in confinio saltem plani resistentiae ubi praecisio 
maximi momenti est. Ubi x > 72 lin., reperiebatur omnino 
modus observandi ob fluctuationes superficiei quam maxime in- 
certus. L. Euler primus esse videtur, qui distantiam puncti, 
,5 ubi motus aquae primum perturbari incipit, a plano de- 
terminare studuerit. Si dimidia plani latitudo est. zz r, ri- 
vuli dimidia crassities esa Å, erit ex illius determinatio- 
ne, distantia allata zz 2 ^ hr. Si autem amplitudinem ri- 
vuli, motu inaltercato ad C (fi g. 17) affluentis ponamus zz 3 d 
c 2 
lin , ut experimentum habebat, quando r = 200 lin et — zz 28: 
4g 
dabit hæc formulæ i 55 lin., loco 4 oo. De cetero modum, quo 
quantitas illa ex velocitate flummis pendet, quantitas h deter- 
minaret i 4 ). 
§• 
Lege auctus aquæ densitatis ante planum determinata, dein- 
ceps sequitur, ut motum guttularum, lineam mediam C O pro- 
xime circumfluentium, considerem. Hæ guttulæ viribus latera- 
ls Novi Comment, Acad. Scient. Imper. Petrop. Tom. VIII. pag. 
211. Quamquam Newton (1. c. Prop. 5? Schob) de retardatione 
ex capite et cauda oriunda loquitur, eam tamen nullo modo de- 
terminat. 
