no 
"WNMT 
Ideam , ex qua phaenomenon resistentiae deducere studui , 
contemplanti statim patet, fieri non posse, ut valor resistentiæ 
absolutus, si ab r 3 o, ad quem alium cumque valorem, cohæ- 
sione aquae multo majorem, sumatur, sit superficiei proportio- 
nalis. Ex theoria enimj omni rigore adhibito, alia omnino pro- 
dit expressio pressionis columnae mediae, cujus basis est = ttå l) 2 , 
aliaque annuli concentrici, cujus basis est = tt (r 2 — • h 2 ). 
Theoria itaque lioc respectu praesentiam terminorum indicat, qui, 
si de superficiebus valde parvis quaestio fuerit, minime negligi 
h . % . 
possunt. In 20 manifestatum est, quantitatem a veloci- 
K 
täte fluminis pendere; quæ relatio si ad h aliquo modo pertineat, 
sequitur omnino ex æquat. XIII (§. 19), v" non esse ipsi c sim- 
pliciter proportionalem — unde efficitur, ut resistentia neque sit 
quadrato velocitatis constanter proportionalis. Theoria indicat 
itaque, rationem memoratam non pro quibuscumque dimensioni- 
bus atque velocitatibus valere, quemadmodum viam quoque mon- 
strat , qua ad correctionem hoc respectu idoneam perveniri 
possit. (1) 
l) Haec diluere forsan possunt pugnam inter experimenta D:ni 
Horda (Experiences de la resistance des fluides, Mem.de l’Acad. 
Hoy. 1765, 1767), ex quibus resistentia magis quam superficies 
* 
cresceret, atque omnia aliorum. At fieri etiam potest, ut illius 
experimenta in fluido indefinito non facta sint. 
