!42 
tinent, adsciscatur; theoriam hoc respectu experientiae tanto po- 
tius conferendam putavi, quum ad theoriam resistentiae figura- 
rum tractandam viam quoque praestruat. 
§. 58 . 
Planum circa axem quendam ad perpendiculum positum 
moveri pono, qui si per centrum medii plani transeat, planum 
quidem ad directionem aquae verticale persistet. Phaenomenon 
resistentiae plani tunc omnino orietur, et linea aquam bipartiens 
per axem transibit. Si vero axis sensim extra centrum positus 
fuerit, haec eadem linea in eandem partem ac axis pariter quo- 
que abibit, usquedum tandem, certa quâdam excentricitate, ex- 
tremum plani anterius in a (fig. 26) occurret, quo casu omnes 
guttulae, quae ante latus n A per projectionem ipsius in vertica- 
le quoddam et ad directionem fluminis perpendiculare planum 
moventur, secundum hocce plani latus a A fluent. Hic solus 
casus cuneum respicit, unde ad eundem tantum theoriam plani 
mobilis referre volo. 
Repraesentet a a A (fig. 26) margiaem plani superiorem, 
ita ut a A longitudo et a a crassities ejus sit. Impetus in ex- 
tremitatem a a ad planum circumagendum minime valet, quia 
axis per medium marginem transire fingitur. Margo plani supe- 
rior ponitur primo casu in superficie aquarum esse, Ductå D D' 
in a A ad normam, potest omnino situs aequilibrii 1) plani ad 
x) Si frictio quaedam secundum a A et a à locum habet ea quoque 
aget. Effectus tamen perexiguus est, ut ex N. E. patet et de- 
terminatio ejus in posterum differenda est. 
