167 
proprie facia (coüf. §. 27) omnino postulant, resistentiam esse 
quadrato velocitatis quam proxime proportionalem — pars vero 
resistentiae, ex impetu et suctione orta, quadratum quoque ve- 
locitatis continet ; videri itaque forsan potest lrictio quoque esse 
debere quadrato velocitatis proportionalis. Hæc pugna inter ex- 
perimenta de motu aquæ per tubos canalesque et de resistentia 
ipsius facta ex duplicitate fontis, ex quo frictio oritur, cohee- 
sioae inquam et impetu, derivanda mihi videtur. Major ipsa 
exiguitas, quam in theoria, resistentiam puppis quoque respici- 
ente, habet terminus frictionis, quam in alia, quæ totam resi- 
stentiam formas proræ tribuendam censet, necessitatem duas 
quantitates constantes frictionis causa theoriae inserendi minime 
postulare videtur. In eo vero postulatis experimentorum *) sa- 
tisfacere volo, quod retardationem velocitatis, quacum molss 
aquæ interior movetur, ex termino frictionis, primam velocita- 
tis dignitatem continente, pendere; impetu vero ipso terminum 
quendam frictionis, ex quadrato, velocitatis pendentem, conti- 
neri sinam. 
Valorem frictionis magnitudini superficiei quodammodo re- 
spondere, per se omnino patet — sed utrum, instar frictionis 
corporum rigidorum, ex pressione nec ne pendeat, inter aucto- 
res non convenit. Frictionem a pressione minime auctam, sed 
e contrario , demersione ad partem tantum facta, majorem eva- 
*) Conf. Dubuat Torn. I. pag, 29 et Tom. II. pag 53, 5 éi 
