40 
is, bij andere nagenoeg niet te zien is, bij de z g. drijfrijst is o.a. 
het lipje of de ligula zeer sterk ontwikkeld. 
Het lipje ontstaat doordat de bladscheede tijdens hare ontwikkeling 
nog verder groeit dan de plaats van aanhechting van de bladschijf. 
Reeds bij den jongsten bladaanleg is het terug te vinden; ook 
de bouw doet zien dat het eerder tot de bladscheede dan tot de 
bladschijf behoort. Meestentijds is het lipje ongekleurd en vliezig 
en is de bovenrand onregelmatig ingescheurd. 
In het lipje verloopen dezelfde vezelbundels als in de blad- 
scheede nabij de vaatbundels, de opperhuidscellen zijn echter hier 
niet meer zoo verdikt, de vaatbundels zijn eveneens belangrijk 
gereduceerd, terwijl van de inwendige luchtkanalen niets meer te 
zien is. De inhoud verdwijnt reeds vroegtijdig uit de cellen welke 
het lipje opbouwen en sterven deze cellen af. Op de opperhuid 
vindt men aan de buitenzijde van het lipje nog korte stekels en 
kleine cylindrische haartjes gezeten. 
Bij het volwassen blad is het lipje dus een doode weefselmas- 
sa en vervult het een geheel mechanische rol. Het dient wel in 
hoofdzaak om de ruimte tusschen stengel en bladscheede zooveel 
mogelijk af te sluiten en zoo b.v. het regenwater dat langs de 
oppervlakte van het blad neerstroomt zooveel mogelijk te verhinde- 
ren zich te verzamelen tuschen bladscheede en stengel. 
Behoedt het dus aan de eene zijde voor te overmatige vochtig- 
heid, aan de andere zijde zorgt het lipje ook door afsluiting dat 
er binnen de bladscheede steeds eenige vochtigheid heerscht zoo- 
dat het weeke onderdeel van het stengellid dat door de bladschee- 
de omsloten wordt, voor uitdroging wordt behoed. 
Terwijl in het overige deel der bladscheede door vezel-bundels 
en- strooken een zoo groot mogelijke stevigheid wordt verkregen, 
vindt men in de bladscheede- knoop juist het tegenovergestelde 
en is door collenchym, dat de plaats der vezels inneemt, een 
groote buigzaamheid verkregen. 
Bij mikroskopisch onderzoek van de bladscheede-knoop vindt 
men een opperhuid uit kleine vierkante cellen bestaande, met 
gelijkmatig verdikten wand. Hier en daar zijn tusschen de groo- 
tere cellen kleinere, wier inhoud nagenoeg geheel verdwenen is. 
