52 — 
der bevruchting zijn de volgende; eerst ziet men de stuifmeel- 
korrel die op de kleverige stempel-oppervlakte is gekomen, 
ontkiemen waarbij door de kiemporie de stuifmeelbuis wier wand 
uit de intine gevormd is naar buiten treedt. De kern welke zich 
oorspronkelijk binnen den stuifmeelkorrel bevond heeft zich in 
tweeën gedeeld, een gedeelte blijft binnen den oorspronkelijken 
stuifmeelkorrel; het andere gedeelte verplaatst zich in de stuif- 
meelbuis. Deze laatste groeit verder en verder, eerst buiten op 
den stempel maar weldra ook binnen den stijl en komt ten 
slotte binnen de holte van het vruchtbeginsel en groeit in deze 
holte verder tot de stuifmeelbuis het poortje of micropyle bereikt. 
Meestal vallen tegelijkertijd meerdere stuifmeelkorrels op den 
stempel en beginnen daar een stuifmeelbuis te maken, slechts één 
buis echter groeit door tot het inwendige van het vruchtbeginsel. 
Zoodra de eigenlijke bevruchting in geschied, dus onmiddellijk 
na het binnendringen van het poortje (micropyle), verdrogen 
de stempels en met hen de stuifmeelkorrels en eventueele 
stuifmeelbuizen welke zich wellicht reeds hadden begonnen te 
ontwikkelen. 
De stuifmeelbuis dringt nu door het poortje door tot de eicel 
en vereenigt zich daar de kern welke zich in de stuifmeelbuis 
bevond met die der eicel tot een nieuwe kern, welke de moe- 
derkern is van alle verdere kernen welke zich zullen bevinden 
in het nieuwe individu dat uit de eicel voorkomt. Tegelijkertijd 
dat dit geschiedt verschrompelen de synergiden of hulpcellen 
en is spoedig hiervan niets meer te zien. Binnen de eizak 
bevonden zich verder nog een groep cellen, de antipoden ; deze 
vermenig-vuldigen zich gedurende korten tijd nog en verdwij- 
nen ten laatste ook, wanneer zich uit de overgebleven secundaire 
eizak-kern, het endosperm of kiemwit gaat ontwikkelen. 
De vrije kern welke na de bevruchting binnen de eizak 
overbleef, ontstond door de samensmelting van twee kernen 
welke in hun afkomst nagenoeg gelijkwaardig zijn en aan de 
moederplant hun oorsprong te danken hebben. 
Deze secundaire embryo-zak kern gaat zich eerst deelen in 
verschillende andere kernen, ten slotte plaatsen zij zich op regel- 
