— 38 
scheede bevindt zich een opperhuid, bestaande uit in de lengte 
gerekte cellen met onregelmatig vrij sterk verdikten buitenwand. 
Tusschen deze langwerpige opperhuidscellen komen er hier en 
daar kortere voor, welke de dragers zijn van tweeërlei soort 
haren of stekels. De eene soort haren is vrij dun, bestaat mees- 
tentijds uit 2 a 3 cellen, met onverdikten wand, de andere soort 
haren nadert meer tot den stekelvorm en is gekenmerkt door 
den sterk verdikten wand der onderste cel, waarop zich nog een 
kleine toegespitste cel bij wijze van stekel verheft. 
Deze laatste soort haren staan in regelmatige verticale reeksen 
op uitstekende lijsten of nerven der bladscheede ingeplant. 
Eveneens in evenwijdige reeksen vindt men tusschen deze 
nerven huidmondjes, wier sluitcellen diep ingezonken zijn en 
waarover de naastligende opperhuid gedeeltelijk is heengegroeid. 
De spleet op deze wijze gevormd heeft aan de buitenzijde een 
onregelmatig gekartelden rand. 
Op een dwars-doorsnede blijkt verder dat zoowel vaatbundels 
als vezels (prosenchym regelmatig in het blad verdeeld zijn. 
Met elk verticaal tusschenschot correspondeert een vaatbundel, 
terwijl wederom tusschen eiken vaatbundel en de opperhuid 
zich een breeden band van vezels uitstrekt. Op de rugzijde 
van de bladscheede vindt men een dergelijke vezellaag, echter 
belangrijk gereduceerd, tusschen de strooken welke zich tegen- 
over de vaatbundels bevinden. De vezellaag is hier slechts 
een of twee vezels dik en bevindt zich onmiddellijk onder de 
opperhuid (fig. 42). 
Op iets grooteren afstand van de rugzijde, sluit deze vezellaag 
niet meer aan bij de vezelstrooken tegenover de vaatbundels, 
maar is door enkele parenchym-cellen hiervan gescheiden, terwijl 
in een nog meer verwijderd gedeelte de gansche vezellaag ver- 
dwenen is. Nagenoeg overeenstemmend met de uitbreiding van 
de zooeven beschreven sub-epidermale vezellaag, vindt men dat 
aan de binnenzijde van de bladscheede eveneens de cellen, welke 
hier de opperhuid vormen, sterker of minder sterk verdikt zijn. 
In het eerste geval hebben zij een langgerekten vorm en naderen 
eenigszins den vorm van vezels. 
