— 31 
dicht aaneen sluiten. Op deze wijze vormen zij een gesloten 
kring aan den omtrek van den stengel. Op deze dwarscfre door- 
snede wordt de verhouding van de overige samenstellende stengel- 
gedeelten duidelijker en ziet men dat op vrij regelmatige 
afstanden dicht tegen de periphere vezellaag aangedrongen, 
vaatbundels voorkomen (fig. 34) terwijl verder het weefsel van 
den stengel geheel uit parenchym bestaat behalve de grootere 
vaatbundels welke geheel van elkander geïsoleerd in een con- 
centrische kring evenwijdig aan den stengelomtrek zijn geplaatst. 
Het parenchym dat zich nabij de buitenste vezellaag bevindt 
is tamelijk kleincellig, de cellen sluiten hier nog dicht aanéén 
en zijn bij den groenen stengel met levenden inhoud opgevuld. 
In het groen gekleurde gedeelte van de geledingen bevatten 
deze parenchymcellen chlorophyl-(bladgroen-) korrels en bij som- 
mige stengels welke rood of violet gekleurd zijn eveneens deze 
kleurstof. De overgang van dit klein-cellig parenchym tot de 
buitenste vezellaag heeft geleidelijk plaats. Eerst komen vrij 
korte vezels met een groote inwendige holte, waarop dan meer 
naar buiten de sterk verdikte vezels met enge holten volgen. 
Meer naar binnen toe nemen de parenchym-cellen meer in 
omvang toe en sluiten zij niet meer zoo dicht aanéén, waarbij 
zij vrij groote intercellulaire ruimten tusschen elkander open 
laten. Naarmate men de centrale holte van den stengel meer 
nadert worden de parenclrpm- cellen wederom kleiner en sluiten 
zij dichter aaneen. De vaatbundels (fig. 35) welke in den stengel 
verloopen behooren tot het collaterale type, zij bestaan uit een 
vrij groot zeefvaten-gedeelte dat de eene pool van den ovalen 
vaatbundel inneemt. Dit zeefbundel- of phloeem-gedeelte van den 
vaatbundel is steeds naar den omtrek gericht, iets meer naar 
binnen vindt men dan twee groote houtvaten en ten slotte recht 
tegenover de zeefvaten een groote luchtvoerende holte, ont- 
staan uit ringvaten wier wand is verscheurd en waarin men 
nog hier en daar de losse ringen terug vindt van de oorspron- 
kelijke verdikkingslaag van het ringvat, welke bij het wijder 
worden van het vat van den wand loslieten. Tusschen deze wijde 
houtvaten vindt men nog nauwe spiraal- en stippelvaten en eenige 
