3 
Tracht men van een rijpe rijstvrucht de kroonkafjes te ver- 
wijderen, dan bemerkt men dat zulks lastig gaat zonder de kafjes 
stuk te scheuren. Met het ongewapende oog is het moeilijk de 
oorzaak hiervan na te gaan, maakt men echter een dwarsdoor- 
snede door de kafjes op zoodanige wijze, dat de randen der 
kafjes horizontaal worden doorgesneden, dan blijkt bij zwakke 
vergrooting, dat de randen der kafjes zijn omgekruld en in elk- 
ander gerold (fig 7.) Hierdoor zijn deze randen der kafjes zoo 
stevig aan elkander bevestigd, vooral in drogen toestand, dat zij 
slechts met eenige kracht van elkander zijn los te maken. 
De anatomische bouw der kelkkafjes stemt in hoofdzaak over- 
een met die der kroonkafjes, wij kunnen ons er dus toe bepalen 
dezen laatsten meer in bijzonderheden na te gaan (fig. 9). Aan 
de buitenzijde wordt het kafje bedekt door de opperhuid (fig. 9 
ep) uit regelmatig verloopende cellenreeksen bestaande, die zich 
door hun verdikte wanden kenmerken. De zijwanden dezer 
cellen zijn, waar zij tegen elkander grenzen, eigenaardig getand 
(fig. 10). De tandjes van de tegen elkander gelegen cellen, grijpen 
in elkander en zijn op deze wijze de cellen stevig aan elkander 
bevestigd. Op de buitenoppervlakte vindt men, eveneens in 
regelmatige reeksen, tusschen de zoo juist beschreven cellen de 
reeds vroeger genoemde, stijve eencellige haren (fig 9 s), waarvan 
de wand zoodanig is verdikt, dat er nagenoeg geen inwendige holte 
meer is overgebleven. Aan de binnenzijde van de kafjes bestaat 
de opperhuid uit nagenoeg gelijk en gelijkvormige zeskantige 
cellen met dunnen wand, of uit cellen welke meer in de lengte 
zijn gestrekt, waartusschen hier en daar huidmondjes verspreid staan. 
Bij een dwarsdoorsnede door de kafjes (fig. 9) onderscheidt 
men aan de buitenzijnde beginnende: 
a. de opperhuid of epidermis, (fig. 9 ep.) bestaande uit de zoo- 
even reeds vermelde sterk verdikte cellen. De naar buiten ge- 
keerde wand dezer cellen is verdikt en heeft er zich tevens 
kiezelzuur in den wand afgezet, de buitenoppervlakte dezer cel- 
len is een weinig gegolfd. Tusschen deze cellen zijn de dikwan- 
dige eencellige haren ingeplant, welke zijn te beschouwen als 
vervormde opperhuidscellen wier wand sterk verkiezeld is. 
