39 
Als veevoeder staat het loof in hoog aanzien, vooral dat van 
de variëteit katjang dadap, die meer blad produceert dan bijv. de 
k. pandjang, waarvan de vruchten als groente worden gegeten. 
Dolichos Lab-lab L., katjang kekara. Stengel en bladen zijn een 
zeer gezocht veevoeder (de Clercq). 
Carica Papaya L., papaya. (Passifloraceae). 
Het blad van den papaya-boom is voor de veevoeding niet 
van belang ontbloot. Greshoff (Meded. ’s Lands Plantentuin 
VII, p. 5) vermeldde daaromtrent: 
»Voorts is ook op Java het gebruik algemeen, aan paarden 
geregeld papayabladen te geven. Sommigen beschouwen dit 
zelfs als eene voorwaarde, hen gezond en krachtig te houden, 
hoewel men het doel dezer medicatie niet scherp omschreven 
vindt, en de papayabladen nu eens als verrnifugum, dan weer 
als laxans hoort roemen.” 
Scheikundig is de papaya een bijzonder interessant gewas; in 
het melksap bevindt zich nl. een eiwitoplossend ferment (papaïne), 
in de bladen, vooral in de jonge, eene bittere, alkaloïdische stof, 
door Greshoff carpaïne genoemd. Deze laatste stof bleek zwak 
giftige eigenschappen te bezitten ; hoewel de giftigheid niet groot 
is, zoo is het toch beter het jonge blad (waarin 0.25 °/ 0 alkaloïde, 
na het drogen) niet te bezigen. Het oude blad bevat slechts 
geringe hoeveelheden carpaïne, zeker niet in staat, aan daarmede 
gevoederde dieren schade toe te brengen. 
Een uitgegroeid blad (zonder bladsteel) weegt 110 gr. versch ; 
het vochtgehalte daarvan bedraagt 75.5 %. Uit de analyse (tabel 
1 3) ziet men, dat de hoeveelheid stikstofhoudende stof, ruw-vet 
en Ca O aanzienlijk is. Het aetherextract bevat behalve vet nog 
een harsachtig lichaam. 
De bittere smaak van het blad zal bij dieren, die het voor het 
eerst te eten krijgen, wel eenig bezwaar opleveren. 
Musa sapisntuvi L., pisang. (S c i t a m i n e a e). 
Voor het troepenpaard te velde kan pisangblad een deel van 
het gewone groen-voeder moeten vervangen. In hoeverre het 
