48 
Scharlee en Moens werd in de roode rijst een hooger eiwit- 
gehalte dan in witte gevonden. 
De rijstezemelen (dedek) vormen een gewild veevoeder. De 
scheikundige samenstelling ervan is vrij gunstig, maar loopt nog 
al uiteen, al naarmate meer of minder rijstemeel bij het stampen 
eronder gekomen is. Het eiwitgehalte bijv. werd door Scharlee 
en MOENS op 7.6 % 0 bepaald, door schrijver op 5.8%. door 
BOORSMA op 3.1 % 1 ) en in het Agricultuurchemisch Laboratorium 
op 5.3 %. Bij den aankoop van dedek is het noodzakelijk, na te 
gaan, of het product niet te veel kaf bevat; door de leveranciers 
wordt er wel eens naar gestreefd, meer kaf dan zemelen 
te leveren. P. A. Boorsma heeft daartoe aangegeven dat 
van goede dedek 90 % moet gaan door zeef B 10 der Neder- 
landsche Pharmacopee (een zijden zeef met 10 draden per c.M.), 
het aschgehalte ongeveer 1 0 % moet bedragen en in de asch 
ongeveer 40 % kiezelzuur moet voorkomen. De door schrijver 
geanalyseerde zemelen voldeden niet aan deze voorwaarden ; het 
asch- en kiezelzuurgehalte is wel wat laag gesteld. 
Van belang is het onderzoek van zooeven genoemden auteur 
naar de samenstelling van de verschillende deelen der rijstvrucht 
(van witte rijst). 
In pCt. 
van de 
geheele 
vrucht. 
Vocht. 
Eiwit 
5.75 X 
stikstof. 
Asch. 
Vet. 
Ruw- 
vezel. 
Koolhy- 
draten. 
Gaba 
— 
100 
13.72 
6.71 
5.2 
2.08 
9.69 
62.6 
Kaf 
24 
12.50 
3.13 
17.5 
2.7 
35 0 
29.2 
Vlies 
7 
13.20 
1 1 .25 
9.8 
14.6 
8.5 
42.7 
Kern 
69 
14.10 
7.50 
0.55 
0.6 
1.0 
76.3 
Daar het vochtgehalte der onderzochte monsters weinig uiteen- 
loopt, kan men de cijfers ook zonder omrekening op droge stof 
onderling vergelijken; dan bemerkt men, dat de gepelde vrucht bijna 
1) Zie de noot op bl/. 7. 
