34 — 
Dit gras komt voor de cultuur op Java na Bengaalsch gras 
het eerst in aanmerking, het heeft n.1. met laatstgenoemde soort 
de groote opbrengst gemeen. Te Buitenzorg (260 M. hoog) brengt 
het gras geene kiemkrachtige zaden voort; voor de zaadverstrek- 
king van vvege het Landbomvdepartement wordt het daarom te 
Tjibodas (1200 M. hoog) gekweekt. 
Zooals uit de analyses (tabel 5, 6 en 7b) blijkt, is het eiwitgehalte 
der geanalyseerde monsters niet bijzonder hoog; wellicht kan 
evenals bij Bengaalsch gras hierin verbetering gebracht worden 
door bemesting. Het monster met 6.4 % eiwit (tabel 6) was reeds 
hcrhaaldelijk gesneden; dat met 13.7% nog nooit. 
Mclinis viinutiflora Beauv. Braziliaansch voedergras. 
Litteratuur No. 20, 25 en 30. 
In productiviteit staat dit gras achter bij de beide vorige grassen; 
het bezit bovendien een eigenaardige reuk en smaak, waaraan de 
paarden eerst zullen moeten wennen. Eene ensilageproef met dit 
gras door Tromp de Haas (Teysmannia 12 , blz. 249) slaagde in 
zooverre, dat karbouwen het bewaarde gras gaarne aten. Volgens 
Pit schijnt het in hoogere streken goede resultaten te geven. 
Het eiwitgehalte werd door Tromp de Haas (tabel 7a) op 
8.1 % bepaald; door schrijver werd 5.4% (tabel 6) gevonden. Zie 
hierover de opmerkingen bij beide laatstgenoemde grassen. 
Sorghum vulgare Pers, gandroeng. 
De gierst wordt meer om de zaden dan om het blad gekweekt; 
toch wordt het hiervan afkomstige groenvoeder door het vee 
gaarne gegeten. De jonge plant bevat in Europa veel blauwzuur; 
hier is het gehalte aan die giftige stof gering; en ongeveer nihil, 
indien de plant gaat bloeien. Eene analyse van het jonge blad 
(ongeveer twee voet hoog) vindt men in tabel 5 en 6. 
Eiichlaena mexicana Schrad. (E. luxurians Durieu et Aschers) 
teosinte. 
Litteratuur No. 25. 
In uiterlijk doet dit gewas aan gierst en maïs denken; het levert 
een groote hoeveelheid groen voeder, dat voor zoover mij bekend 
wel aan karbouwen, doch niet aaq paarden gevoederd wordt. 
