18 
hoedanigheden ; Vermast acht het gras aan de kustplaatsen 
(vooral te Soerabaia) van inferieure kwaliteit. Majoor Boelen 
acht het gras in den drogen tijd rijker aan voedingsstoffen ; 
Vermast zegt, dat het gras in den drogen tijd zeer zeker minder 
eiwitstoffen bevat dan in den regentijd. Het is dus ten duidelijkste 
gebleken, dat de «praktische blik” x ) hier niet tot eenstemmigheid 
voert en een deel der opvattingen zeker onjuist zijn. 
De grasmengsels, zooals die aan den troep worden gele- 
verd, bestaan grootendeels uit Gramineae. Het verschil tusschen 
deze mengsels en de Europeesche is tweeledig: 1° komen hier 
andere Gramineae voor en 2° zijn de niet- gramineae van anderen 
aard. Waar n.1. in Europa de niet-grassen van een weideland 
dikwijls voor een groot deel uit zeer voedzame gewassen, als de 
klaver, bestaan, zoo is de toestand hier anders. De bijmengselen, 
die ik in de mengsels aantrof, behoorden meerendeels tot de 
Cyperaceae en zijn derhalve van weinig waarde voor de voeding. 
Als maatstaf voor de waarde van een Europeesche weide geldt 
in eerste instantie de botanische analyse, d. i. het bepalen der 
plantensoorten die erop groeien en in welke verhouding zij voor- 
komen. De veeljarige, nauwgezette waarnemingen in streken, 
waar veeteelt hoofdzaak is, hebben geleerd, welke gewassen men 
in elk bijzonder geval noodig heeft. Hier in Indië is dit stadium 
vooralsnog niet bereikt, maar toch zijn we in de laatste jaren 
belangrijk dichter bij dat doel gekomen. In de praktijk worden 
sinds lang bepaalde grassoorten boven andere verkozen en over 
het geheel bevestigde de chemische analyse de juistheid van het 
gemaakte onderscheid; somtijds echter niet. 
De oudste beschrijving van Indische grassen vindt men in het 
Ambonsch kruidboek, waarin Rumphius o. a. eenige merk- 
waardige folkloristische feiten vermeldt. In Junghuhn’s Java 
wordt op de plaatsen, in blz. 1 5 vermeld, de verspreiding van enkele 
(1) Hoe somtijds de praktische blik tot verrassingen aanleiding geeft, wordt 
helder geïllustreerd door de »Offieieele stukken, betreffende de proeven met het 
te Meester-Cornelis vervaardigd hooi” (Tijdschr. Landb. en Nijverheid Ned. -Indië 
33, (1886), blz. 399). Men vindt in een der rapporten o. a. dat een met dat hooi 
gevoederd paard na afloop van de proef er gezond en goed doorvoed” uitzag, 
maar den volgenden dag een onverzadelijken honger bleek te bezitten. De 
verschillende rapporten, die door de practici over dat hooi werden uitgebracht, 
staan trouwens lijnrecht tegenover elkander. 
