17 
28. — : Het kweeken van Paspalumgras: Veearts. Bladen 
Nederl. Indië 1907. p. 202. 
29. M. Buisman: Grassen: Veearts. Bladen N. I., 1 907, p. 344. 
30. ZlMMERMANN: Ueber tropische Futterpflanzen : der Pflanzer, 
1908, p. 225, 250, 269, 273 en 300. 
31. H. C. H. DE Bie: De Landbouw der Inlandsche bevol- 
king op Java: Mededeelingen ’s Lands Plantentuin N os . 45 en 58 
(1901 en 1902). 
32. J. E. van der Stok: Proeven met tweede gewassen te 
Buitenzorg: Teysmannia, 1907, blz. 515, 649, 703. 
33. J. E. VAN der Stok: Proeven met tweede gewassen te 
Buitenzorg: Proef met Bataten variëteiten (Ipomoea batatas Poir. — 
ketella rambat), Teysmannia, 1908, blz. 43. 
34. Geoffroy: Etude des plantes fourragères poussant sur 
les hauts plateaux et susceptible d’être utilisé pour 1’alimentation 
des chevaux (a Madagascar) : Bulletin économique. colon. d. 
Madagascar et dépendances, 1908, blz. 201. 
35. F. S. A. DE ClercQ: Nieuw Plantkundig woordenboek voor 
Nederl.-Ind., uitgegeven door M. Greshoff, Amsterdam, 1909. 
GROEN VOEDER. 
Grassen. In normale omstandigheden is versch gras in Indië 
het hoofdvoedsel der paarden, vandaar dat vooral van militaire 
zijde veelvuldig de aandacht aan deze voederstof is geschonken. 
Men denke slechts aan het uitvoerig onderzoek van de militaire 
apothekers Scharlee en Moens (1864), de hooiproeven van 
majoor Boelen (1 886), de verschillende publicaties van den paar- 
denarts Mars (1 887), het opstel van den paardenarts Vermast 
(1895), de analyse van een aantal Indische grassoorten in het 
Agricultuur chemisch laboratorium op verzoek van den paardenarts 
Tromp de Haas, destijds te Banjoe Biroe. Bij de lezing van 
de opinies der verschillende auteurs valt het op, dat deze buiten- 
gemeen uiteenloopen. De paardenarts DE Vos (1860) noemt het 
Bataviaasch gras van de slechtste kwaliteit; Scharlee en Moens 
(1864) zijn van een tegenovergestelde meening. Mars (1887) 
prijst over het geheel het Indische gras om zijne voortreffelijke 
Meded. Dep. v. Landbouw No. 8. 2 
