9 
hoe dit geschiedt wordt later uitvoerig besproken. Alleen moge 
er hier op gewezen worden, dat men geen te groote nauwkeurigheid 
bij het bepalen van de verteerbaarheid van een bepaald voedsel 
mag verwachten. Men dient n.1. rekening te houden met vol- 
gende feiten. 
1°. De verteerbaarheid van eenzelfde voederstof is voor ver- 
schillende diersoorten verschillend; bij paarden is zij als regel 
geringer dan bij herkauwers. 
2°. Een voederstof is niet altijd even goed verteerbaar voor 
dezelfde diersoort. Bij groenvoeder worden de jonge planten 
beter verteerd dan oudere. 
3°. Hoe grooter het ration, hoe geringer de verteerbaarheid 
4°. Groote hoeveelheden zetmeel of olie kunnen de verteer- 
baarheid verminderen. 
5°. Toevoeging van stikstofhoudende stoffen bij voedermid- 
delen met een ruime voedingsverhouding (bijv. 1: 1 2 ; Zie blz. 1 2), 
veroorzaken eene stijging van de verteerbaarheid der koolhv- 
draten, tot deze bij de verhouding 1 : 8 het gunstigst is. 
6°. Individueele eigenschappen of tijdelijke afwijkingen doen 
de verteerbaarheidscoëfficiënten bij verschillende individuen eener 
zelfde diersoort uiteenloopen. 
7°. De bepaalde verteerbaarheid is in zooverre niet geheel juist, 
als de faeces bestanddeelen bevatten, die niet uit het voedsel 
stammen (mucine, epitheelcellen, e. a.). Bovendien is niet al het 
onverteerde ook onverteerbaar. 
VERBRAN DIXGS WARMTE. 
De lichaamstemperatuur van hoogere dieren ligt in den regel 
boven die der omgeving („warmbloedige dieren'’). Aan die koelere 
omgeving wordt door het lichaam voortdurend warmte afgestaan. 
Dit zou dus afkoelen, indien er geen toevoer van warmte plaats 
had. Deze warmte-toevoer geschiedt nu door scheikundige om- 
zettingen van de organische bestanddeelen van het voedsel. Ter 
verduidelijking moge er hier aan herinnerd worden, dat indien 
men bijv. suiker of olie verbrandt, er een aanzienlijke warmteontwik- 
keling plaats vindt. Na deze verbranding is de suiker of olie niet 
