o 
moet ook het volwassen dier voortdurend aanvulling ontvangen 
van de anorganische stof. Het verkrijgt de daartoe noodige 
hoeveelheden uit het gewone voedsel, want zooals boven gezegd, 
alle dierlijke of plantaardige voedsels zijn min of meer aschhoudend. 
In normale omstandigheden is het aschgehalte van het voedsel 
voldoende, om het lichaam de verloren substantie ruim te ver- 
goeden. Toch is hierbij rekening te houden met een factor, die 
bij de organische voeding minder invloed heeft, n. 1. dat het 
lichaam niet in staat is bij gebrek of onvoldoende toevoer aan 
een der aschbestanddeelen, deze door andere te doen vervangen, 
zooals dit bij vetten en koolhydraten het geval bleek (zie blz. 3). 
Van de aschbestanddeelen zijn voor de vorming van beenderen 
noodig calcium en phosphorus; hiervan moet derhalve zeer zeker 
een voldoend gehalte in het voedsel zijn. In de tweede plaats 
komen natrium en chloor (de bestanddeelen van keukenzout) 
en ijzer. Bij dieren, die zich hoofdzakehjk met grassen voeden is 
aan de laatstgenoemde drie stoffen in den regel geen gebrek ; 
met kalk en phosphorzuur is het geval anders, zooals in een vol- 
gend hoofdstuk uitvoerig besproken wordt. 
SCHEIKUNDIGE ANALYSE. 
Uit het bovenstaande is gebleken, dat de studie der voedings- 
vraagstukken alleen mogelijk is met behulp van scheikunde. Het 
is dan ook alleszins begrijpelijk, dat deze wetenschap onschatbare 
diensten heeft bewezen bij het bestudeeren van dit gebied. De 
eerste scheikundige studiën over voeding maakten zoo’n indruk, 
dat men in die periode een overdreven waarde ging hechten aan 
de scheikundige analyse der voedingsstoffen. Men bepaalde een- 
voudig het gehalte aan eiwit, vet, koolhydraten en aschbestand- 
deelen en dacht daarmede voldoende over de bruikbaarheid der 
geanalyseerde stof ingelicht te zijn. Door latere onderzoekingen 
bleek echter, dat het lang niet onverschillig is, in welken vorm 
de verschillende bestanddeelen aanwezig zijn. Zoo bestaan bijv. 
dierlijke haren hoofdzakelijk uit eiwit; eene analyse hiervan zou 
derhalve een hoog eiwitpercentage aangeven en dus de haren 
als voortreffelijk stikstofvoedsel doen aanmerken, terwijl zij 
