4 
vermogen. Daardoor wordt het duidelijk, dat Bunge van suikers 
spreekt als krachtbron ; dat ook eiwitten en vetten, in overmaat 
toegevoerd, op overeenkomstige wijze arbeidsvermogen leveren, 
is zonder meer duidelijk. 
Anorganische stof. — De boven genoemde groepen van stoffen: 
eiwitten, koolhydraten en vetten, staan in zoo nauw verband met 
het leven van plant en dier, dat zij door de scheikundigen nog 
steeds „organisch” genoemd worden. De vorming van deze en 
andere organische lichamen zonder medewerking van de „levens- 
kracht” werd in de eerste decenniën der negentiende eeuw 
onmogelijk geacht. Het is sedert gebleken, dat een groot aantal 
dezer „organische” lichamen in het laboratorium uit levenlooze 
stof kan opgebouwd worden ; en werd het aldus noodig het begrip 
„organische stof” anders te omschrijven. Daar nu als nimmer 
ontbrekend bestanddeel dezer klasse van stoffen de koolstof werd 
gevonden, zoo is het thans juister, ze koolstofverbindingcn te 
noemen. In de scheikunde stelt men deze koolstofverbindingcn 
(waarvan het aantal meer dan 1 20.000 bedraagt), naast en in 
zekeren zin tegenover de verbindingen van alle andere grond- 
stoffen. Deze laatste worden in den regel als anorganische of 
minerale stoffen aangeduid. 
De beteekenis dezer minerale stoffen voor het leven is niet 
gering te achten. Het lichaam der hoogere dieren dankt er 
zijne meerdere of mindere stevigheid aan, daar het beenderstelsel 
juist door de daarin aanwezige minerale stoffen de noodige hard- 
heid verkrijgt. Doet de aanwezigheid van de opvallend groote 
hoeveelheid anorganische stof in het skelet de bijzondere functie 
daarvan vermoeden; minder duidelijk schijnt de waarde van de 
geringere hoeveelheid, die in de overige weefsels voorkomt; er is 
n. 1. geen deel van het dierlijk (en plantaardig) lichaam, dat na 
verbranding geen asch achterlaat. Toch bezitten ook die asch- 
bestanddeelen groote waarde, daar zij een veelzijdigcn en nuttigen 
rol vervullen. 
In de nieren en in het darmkanaal worden voortdurend anor- 
ganische stoffen uitgeschcidcn, welke dan met urine en facces het 
lichaam verlaten. Afgezien dus van de hoeveelheden, noodig 
voor de vorming van beenderstelsel, enz. bij het groeiende dier, 
