3 
ratorium bereid worden. In geen enkel levend wezen ontbreekt 
eiwit; men acht daarom het leven aan deze stof gebonden. In 
deze eiwitten komt naast koolstof nog voor waterstof, stikstof, 
zuurstof, in den regel ook zwavel en somtijds phosphorus. 
De vetten en koolhydraten bevatten enkel koolstof, zuurstof en 
waterstof. Het is dus duidelijk, dat bij het verlies van een zeker 
gewicht eiwit, dit niet door vetten en koolhydraten alleen kan 
aangevuld worden, daar deze stoffen nooit het verlies aan stikstof 
(c. q. aan zwavel en phosphorus) kunnen vergoeden. Daar er nu 
bestendig eiwitverlies plaats vindt (door ademhaling, afslijting van 
huid, haren en nagels), dient het voedsel in de eerste plaats 
bestanddeelen te bevatten, die het evenwicht kunnen herstellen. 
Deze bestanddeelen zijn in het algemeen de stikstofhoudende 
stoffen uit dier- en plantendeelen, die tot voedsel dienen. Van die 
stikstofhoudende lichamen zijn het de eiwitten, die het best in 
de aanvulling voorzien, maar ook de overige (aminozuren bijv.) 
zijn niet zonder waarde. 
De vetten vervullen in het dierlijk organisme niet zoo’n over- 
wegenden rol als de zooeven genoemde groep ; het vetgehalte van 
een dier kan onder bepaalde omstandigheden tot op een minimum 
dalen. Vooral bij verhoogde krachtsuitingen of onvoldoende orga- 
nisch voedsel wordt de vetvoorraad van het lichaam aangetast. 
Voor het herkrijgen van dit bestanddeel dient voor alles het 
vet uit de voeding, maar ook bij volkomen vetvrije voeding is 
het mogelijk, dat er nieuw vet wordt gevormd, mits er maar 
voldoende koolstof, zuurstof en waterstof in den vorm van eiwitten 
en koolhydraten wordt opgenomen. 
Van de in het organisme aanwezige koolhydraten (hoofdzakelijk 
glykogeen en melksuiker) kan men zeggen, dat zij een meer tem- 
porair karakter hebben. Bij de hoogere dieren zijn hoofdzakelijk 
lever, spieren en bloed (ook de melk) suikerhoudend. Door de 
verbranding van de suiker verdwijnt deze stof uit het bloed, 
dat zijne behoefte daaraan dan weer voorziet uit de geresorbeerde 
suikers der voeding. Het effect dezer verbranding is warmte, de 
eerste uiting waarvan wij waarnemen in een temperatuur van 
vele dieren boven die hunner omgeving. Bovendien is die warmte 
aequivalent aan een zekere, vrij belangrijke hoeveelheid arbeids- 
