89 
Door een aantal vorschers wordt deze ziekte toegeschreven aan 
verminderde toevoer of resorptie van zouten. Daarvoor pleit ten 
zeerste het feit, dat de ziekte zich het eerst en het heftigst open- 
baart bij zwangere en lakteerende dieren, dus in gevallen, waarbij 
het organisme gedwongen wordt groote hoeveelheden kalk en 
phosphorzuur af te staan. Ook het samengaan van de ziekte 
met kalkgebrek in een of meer bestanddcelcn van het voedsel 
deed in eerste instantie denken aan een voedingsstoornis. Som- 
migen achten echter een eventueel kalktekort in de voeding 
onvoldoende om de verschijnselen te verklaren en zoeken naar 
een andere oorzaak. Vooral de ontsteking van sommige organen 
en het optreden der ziekte in bepaalde streken („osteomalacie- 
haarden”) doet deze geleerden ook aan een smetstof als oorzaak 
denken. M. i. is de mogelijkheid niet uitgesloten dat de ontste- 
kingsverschijnselen van secundairen aard zijn, het optreden in 
bepaalde landstreken kan samenhangen met de kalkarmoede van 
het voedsel in die streken. Het is n. 1. opmerkelijk, dat de 
ziekte in Europa het veelvuldigst was in droge jaren, waarin 
het voedsel in ongunstige omstandigheden verkeerde om kalk 
uit den bodem op te nemen en door de geringere hoeveelheid 
groen voeder meer krachtvoeder moest gegeven worden en daar- 
door minder kalk. 
De verklaring van het verarmingsproces der beenderen heeft 
men wel gezocht in een verhoogde melkzuur-secretie in het 
spijsverteringskanaal, deze verklaring mist echter allen grond. 
Harms (1880 — ’S2) verkreeg door het verstrekken van zoutzuur 
zelfs eenige verbetering, door hem toegeschreven aan het mak- 
kelijkcr oplosbaar worden der balkverbindingen. Dat de resorptie 
van kalkzouten bemoeilijkt kan worden door onvoldoende zoutzuur- 
secretie van den maagwand is duidelijk. In verband hiermede 
zagen Zander en Delcourt in een kalirijk (en natronarm) 
voedsel een der oorzaken van de osteomalacie. 
Dat inderdaad onvoldoende toevoer van kalkzouten osteomalacie 
kan veroorzaken, hebben verschillende dierproeven bewezen, 
de meest bekende waarvan de proef van Chossat x ) met 
duiven was. 
1) Compt. rend. 14 , blz 451. 
