97 
nog 0.65 tot 0.79 % Ca O in de watervrije stof. Bovendien werd 
aan de paarden nog haver verstrekt met 0 .232 % Ca O (padi 
bevat 0.054 %, gaba nog minder). Het aantal grammen Ca O 
in zijne rations bedroeg 38.2 en 50.9. Bij de proef met 38.2 gram 
Ca O per dag bevatte 1 liter urine bij het eene paard 1.76 — 1.88 
gram Ca O, bij het andere 0.84 — 1.19 gram. Bij de proef met 
50.9 gram Ca O bevatte de urine van het eerste paard 3.36 — 4.42 
gram Ca O en die van het andere 1.45 — 1.97 gram Ca O. 
De hoeveelheid kalk, die werkelijk verbruikt wordt, blijkt dus 
ook hier groote individueele verschillen te vertoonen. Van belang 
is echter het feit, dat over het geheel de hoeveelheid kalk, die 
in de urine uitgescheiden wordt, bij onze paarden zooveel lager 
in dan bij de proefdieren in Europa. De reden van die spaar- 
zaamheid ligt voor de hand. 
In het Westmoesson-ration krijgen de paarden 27.1 gram Ca O 
(berekend tot de gemiddelden van de tabellen 2 en 3), d. i. voor 
een paard van 400 K.G. 0.065 gram per kilo dier, voor zwaar- 
dere dieren nog minder. In het Oostmoesson-ration komt 37.2 
gram Ca O voor, d. i. 0.095 gr. Ca O per K.G. dier voor paarden 
van 400 K.G. Hetzij men nu met Wolff 0.2 gr. of met Taxgl 
0.1 — 0.125 gr. Ca O als voldoende per kilo dier aanneemt, een 
tekort bestaat hier zonder twijfel. 
Het Hollandsche cavaleriepaard krijgt 56 tot 58 gram Ca O per 
dag; indien men voor onze paarden van 400 K.G. nu eene dage- 
lijksche hoeveelheid van 50 gram Ca O in de voeding verlangt, 
is dat dus geenszins een buitensporige eisch. Hiertoe dient echter 
in den Westmoesson jo gram phosphorzure kalk of 40 gram 
gepraecipiteerde koolzure kalk en in den Oostmoesson 2 j gram 
phosphorzure kalk of 20 gram gepraecipiteerde koolzure kalk 
bijgevoederd te worden. 
Waarom bij zoo’n duidelijk kalkarm voedsel *) nog niet meer 
1) Merkwaardig is in dit verband het opstel van Geoffroy (zie blz. 1<). 
Hij zegt, dat de inboorlingen van Madagasear en ook sommige Europeesche 
fokkers neiging hebben, de padi verantwoordelijk te stellen voor de osteomalacie. 
en denkt, dat die opvatting onjuist is, omdat de genoemde ziekte door een 
micro-organisme zou veroorzaakt worden, do giftigheid waarvan in de hand 
gewerkt zou worden door de „slechte voedingstoestand (!)” waarin de paarden 
bij padivoedering geraken. — Is het niet opmerkelijk, dat deze waarneming uit 
de praktijk ditmaal juist volkomen overeenstemt met de uitkomsten van het 
Meded. Dep. v. Landbouw No. 8. 
