100 
Nog meer leeren de weinige getallen, daar vermeld, n. 1. dat 
bij Bengaalsch gras en bij lucerne het kalkgehalte door bemesting 
aanzienlijk kan worden verhoogd; bij het grootbladi ge Bengaalsch 
gras zelfs tot 1.05%, bij lucerne van 0.9 tot 1.5%. 
De grondoorzaak van de kalkarmoede zit dus in den bodem ; 
een feit, dat door de chemische analyse reeds eenige honderden 
malen is bevestigd. De grond op Java is over het geheel arm 
aan kalk ; slechts hier en daar breekt een kalkrijkere formatie 
door tot aan de oppervlakte. Kan in maagdelijken vulkanischen 
grond het gehalte aan Ca O, door zuren uit te trekken, tot 2 a 
3 % bedragen, in uitgespoelden grond (oude sawah’s o.a.) komt 
niet meer dan 0.5 % voor. In de omgeving van Padalarang 
werd gemiddeld 0.4% gevonden, van Batavia nog minder (0.2 %); 
koolzure kalk is in deze gronden gewoonlijk niet aanwezig. 
Voor paarden- en veefokkerij dient men dus liefst die plaatsen 
te kiezen, waar voldoende kalk in den bouwgrond aanwezig is 
(mergelgronden). Daar ook andere factoren hierbij hun invloed 
doen gelden, kan slechts een volledige bekendheid met de streek 
als grondslag dienen voor de beoordeeling der geschiktheid als 
plaats voor veefokkerij. Dat chemische bodemanalyse nimmer 
achterwege blijven mag, is dunkt mij uit het bovenstaande duidelijk. 
Ter verbetering van reeds in gebruik zijnde gronden kan een 
bemesting met koolzure kalk (circa 7.000 K.G. per bahoe) 
dienen. Hierdoor heeft men kans, langs natuurlijken weg te 
bereiken, wat anders eerst door de kunstmatige bijmenging van 
kalkzouten aan het voedsel kan verkregen worden. Ook uit dit 
opzicht ware het zeer wenschelijk, indien de hooibereiding in 
het groot weer met ernst werd aangevat, en dan geschoeid op 
degel ij ken leest. 
Bijzonder geschikt kalkvoeder is het stroo van Leguminosen. 
Arachis stroo en lucerne bevatten 1.5% der droge stof aan Ca O; 
ook papayablad is bijzonder rijk aan kalk, een volwassen blad 
bevat bijna 1 gram Ca O. 
