— 25 — 
de plant, door gebrek aan genoegzame voedingsstoffen en een 
al te groot absorptievermogen van den grond, een kwijnend en 
armoedig bestaan hebben en eveneens een geringe oogst op- 
leveren, tenzij men moeiten noch kosten spaart, om den grond 
te verbeteren. Humusrijke kleigronden, met een min of meer 
belangrijk zandgehalte zijn over het geheel wel de beste te 
noemen. Wordt door de aanwezigheid van een vrij groot per- 
centage zand, de capillariteit van kleigronden verhoogd, waardoor 
bij overvloedige regens het overtollige water sneller naar den 
ondergrond kan wegzakken, en bij droogte kan opstijgen, on- 
getwijfeld zullen dan deze gronden voor de teelt van katoen 
bij uitstek geschikt zijn. 
Het behoeft natuurlijk geen nader betoog, dat behalve het 
vochtgehalte, ook de verschillende voedingsstoffen die de planten 
voor hunnen groei en opbouw noodig hebben, genoegzaam in 
den bodem aanwezig moeten zijn. 
Ten opzichte van den grond verkeeren we echter in Ned.- 
Indië, waar in vele streken nog uitstekende gronden geheel 
braakliggen, in gunstige omstandigheden. 
In de allereerste plaats komen in het Palembangsche de z.g. 
„renah-gronden” (d.i. alluviaal terrein, ontstaan door aanslibbing 
van rivieren) voor de teelt van katoen in aanmerking. Deze be- 
zitten steeds een flinke hoeveelheid voedingsstoffen en is vooral het 
meestal hooge zandgehalte oorzaak, dat katoen op deze gronden 
— om de zooeven uiteengezette redenen — bij uitstek goed gedijt. 
Men dient er echter bij de keuze van deze renah-gronden wel streng 
op te letten, of de hoogte-ligging voldoende is, daar ze anders 
bij hoogen waterstand en bandjirs zouden overstroomd en .de 
aanplant dan als „mislukt” moet worden afgeschreven. Hebben 
deze overstroomingen geregeld en uitsluitend in den West- 
mousson plaats, dus als de kapas geoogst is, nu, des te beter, 
daar bij iedere bevloeiing van het terrein een klein laagje slib 
achterblijft en de gronden zoodoende minstens 4 jaren achtereen 
kunnen beplant worden, zonder eenige andere bemesting, wat 
anders niet wel mogelijk zou zijn. 
Ook zijn vele z.g. „talang- en tegal-gronden” (d.i. heuvel-terrein 
