53 
plexen Een en ander staat in verband met de gevolgde cultuurwijze 
van de bevolking, de reeds meer besproken ladangbouw, waarbij 
men herhaaldelijk van gronden verwisselt. Op verschen grond, 
of óp terreinen die een 5 — 8-tal jaren hebben braak gelegen, komt 
de ziekte steeds zeer sporadisch voor, en is het o.i. uitsluitend 
aan dit onophoudelijke verwisselen van grond te danken, dat de 
„wilt-desease” in de residentie Palembang tot nu toe zoo weinig 
schade heeft aangericht. Herhaaldelijk konden we er ons van 
overtuigen, dat op vruchtbare gronden, waar 3 of 4 jaren 
achtereen op dezelfde plaats katoen werd aangeplant, allengs 
een belangrijk grooter percentage planten werd aangetast, 
tengevolge eener zich steeds uitbreidende infectie van den bodem. 
Bestrijding van de „wilt-desease” is uit den aard der zaak zeer 
moeilijk toe te passen, daar men het kwaad eerst bemerkt als 
het reeds te laat is. Bij eene geregelde wisselbouw en het zoo 
nu en dan laten braakliggen van het terrein zal de ziekte echter 
nooit bepaald onrustbarend worden. Zaadselectie en verspreiding 
van enkele variëteiten, die zelden of nooit werden aangetast gaven 
in de laatste jaren in Amerika goede resultaten. 
Veel minder schade veroorzaakt eene schimmel, die zoowel de 
bladeren als de jongere stengels aantast en in Amerika „areolated 
mildew” wordt genoemd. Alleen bij eene sterke ontwikkeling 
dezer schimmel heeft het gewas er merkbaar van te lijden. 
Een andere schimmel, die meer schade veroorzaakt en in hoofd- 
zaak de jonge topscheuten aantast, waarna deze langzaam afsterven 
en zwart worden, behoort (volgens Dr. H. P. Kuyper) waarschijnlijk 
tot het geslacht „Fusarium”. Vooral bij aanhoudend vochtig 
weder ontwikkelt deze schimmel zich sterk; meestal hangen de 
afgestorven topdeelen omgebogen aan de plant. Hierdoor worden 
dan vele bloemen en jonge vruchten ten gronde gericht, terwijl 
ook oudere bladeren, blad- en vruchtstelen worden aangetast, 
waardoor somtijds de oogst (voornamelijk op gronden van minder 
goede kwaliteit, waar de planten dus weinig weerstandsvermogen 
bezitten) verre beneden het middelmatige blijft. 
Vervolgens treft men nog schimmels aan, die meer uitsluitend 
de oudere bladeren aantasten, zooals b.v. de „gele- en roode blad- 
