59 — 
streken, ook katoenzuiveringsfabrieken verrijzen, zooals dit het 
geval is in Amerika, Eng. Indië, Egypte en andere katoen pro- 
duceerende landen. Cultuur, industrie en handel, moeten ook in 
dezen, hand in hand gaan en zich tegelijk ontwikkelen. 
Wenscht men met de oprichting van meergenoemde fabrieken 
te beginnen, dan moet in hoofdzaak met de drie ondervolgende 
punten rekening worden gehouden: 
1 . Percentage lint en pitten van de te bereiden katoen- 
soorten. 
2. Met welke machine’s de bewerking moet plaats hebben, 
in verband met de eischen der markt, capaciteit der 
machinerieën, etc. 
3. Op welke wijze de verkregen pitten het voordeeligst 
kunnen worden aangewend, ter verkoop of voor de olie- 
bereiding. 
1. Het percentage lint loopt van de verschillende in cultuur 
gebrachte katoensoorten zeer uiteen. Zoo geeft b.v. de Boeloe- 
Koetjing-katoen, al naar gelang de kwaliteit van het ruwe pro- 
duct, 27 — 33 % lint, Upland-katoen meestal 30 — 35 % (ook, al- 
naar gelang de variëteit), Kapas Djantoek 25 — 30 °/ c , terwijl de 
Bourbon-katoen (een boomachtige katoensoort van de Gouver- 
nements Proefvelden te Moeara-Enim res. Palembang) slechts 
21 % lint gaf bij de ontpitting. 
Tevens in verband met de kwaliteit der vezel, moet de fa- 
brikant zijn prijzen vaststellen van het ruwe product, waarbij 
het percentage lint — dat van een en dezelfde soort zeer uiteen 
kan loopen — een voorname factor is, waarmede men streng 
zal rekening dienen te houden. Om evenwel te zeggen, Boeloe- 
Koetjing-katoen b.v. geeft 30 %, is al zeer gewaagd, daar zulks 
afhangt van de mate van ontwikkeling der vruchten en de manier 
van plukken. 
Een voorbeeld moge dit toelichten. 
Meestal wordt de gewone inlandsche katoen van Palembang 
kortweg „Kapas Oeloe” genoemd, terwijl voor iedere streek weer 
een aparte naam voor dezelfde katoensoort bestaat. Zoo hoort 
men spreken van Kapas Rawas, Kapas Moesi, Kapas Lematang, 
