— 73 — 
De idee moet dan zijn: „ieder jaar van gronden verwisselen”. 
Men plant b. v. 1000 bouws aan, de daarop volgende 5, 6, 7, of 
meer jaren andere stukken van gelijke grootte, ten einde in dien 
tusschentijd het eerstontgonnen terrein wederom in zijn ouden 
natuurstaat terug te brengen. Bovendien zou een oordeelkundige 
bemesting het hare er toe kunnen bijdragen, dat steeds, jaar-in 
jaar-uit, een maximum oogst zou kunnen verkregen worden. 
Daarbij kan men met de tusschencultuur van vroegrijpende mais 
nog een aardig winstje behalen, zoodat de cultuur van katoen, 
wanneer deze intensief gedreven wordt, ook voor den europeeschen 
planter, naar alle waarschijnlijkheid, loonend kan zijn. 
Ten slotte is het wellicht niet overbodig er hier nog eens op 
te wijzen, dat tot nu toe in onze Oost-Indische bezittingen geen 
katoen onder bepaald europeesch toezicht is geteeld geworden. 
Daarmede staat in verband, dat ter beoordeeling der groot-cul- 
tuur weinig of geen gegevens ten dienste staan en dus in ’t 
voorgaande hoofdzakelijk moest worden afgegaan op eigen onder- 
vinding en die van anderen op de Gouvernements-proefvelden, 
en van hetgeen bij de inlandsche cultuur kon worden opgemerkt. 
Al mag dan deze handleiding geenszins op volledigheid kunnen 
bogen, wij hopen niettemin dat er voor een ieder die zich op de 
katoencultuur c. a. wil gaan toeleggen, een weinig van zijn 
gading in zal te vinden zijn. 
De tijd. Ambtenaar voor de 
Katoencultuur in de residentie Palembang, 
D. J. G. VAN SEXTEN. 
Buitenzorg , Ulto. December 1910. 
