— 92 — 
De splitsing in de tweede bastaardgeneratie behoeft in het geheel 
niet zoodanig te zijn, dat alle overgangstypen geheel geleidelijk in 
elkaar overgaan ; vooral bij kruisingen tusschen onbenaalde en zeer 
lang benaalde vormen is het niet zelden mogelijk in de splitsings- 
serie een streek aan te wijzen, waar overgangstypen slechts schaars 
voorhanden zijn. Deze streek zoude dan als een grensstreek Jkunnen 
worden opgevat, waardoor de individuen (Fw.) zich in twee groepen 
laten verdeden. Deze grensstreek ligt, voor zoover nagegaan, steeds 
tusschen het vader- en moedertype in, nu eens dichter bij het 
benaalde, dan weer dichter bij het onbenaalde type. 
Wij gaan thans over tot de algemeene bespreking van de 
derde bastaardgeneratie onzer met betrekking tot de benaalding 
verrichte kruisingen. Deze derde bastaardgeneratie werd onder- 
zocht in de individueele nakomelingschappen van de planten der 
tweede bastaardgeneratie. Opvallend is nu hierin, dat het aantal 
in de benaalding constante kuituren, welke de individueele na- 
komelingschappen (derde bastaardgeneratie = F 3) opleverden, 
veel geringer is, dan verwacht zou kunnen worden. Had bij- 
voorbeeld in de tweede bastaardgeneratie een splitsing plaats 
gehad, uiteenloopende van moeder- tot vadertype, zoo werden de 
zuivere terugslagen tot de oudertypen (type der benaalding) bij 
lange na niet allen constant bevonden, ook niet waar die zuivere 
terugslagen tot een der oudertypen in geringer aantal voor- 
kwamen dan het een vierde deel van het totale aantal planten 
der tweede bastaardgeneratie. Geheel afwijkend van de Men- 
delsche regel is nog het feit, dat de planten der tweede bastaard- 
generatie, die de overgangstypen in de benaalding voorstelden, 
niet allen zonder uitzondering inconstant waren. 
De omvang der splitsing, in deze individueele nakomeling- 
schappen (F 3) aangetroffen, was geheel verschillend. Naast 
kuituren met volledige splitsing (d. w. z. varieerend tusschen even 
wijde grenzen als in de tweede bastaardgeneratie) kwamen er 
voor met minder sterk tot zwak uitgesproken splitsing, waarin 
de individuen dus binnen engere grenzen schommelden, terwijl 
de zwak gesplitste kuituren geleidelijk overgingen in de constante 
of constant lijkende nakomelingschappen. 
