— 103 — 
basiskorrels. In den regel is aan eenzelfde aartje het onderste 
kelkkafje vrij wat kleiner, dan het bovenste kelkkafje. 
Bij de kruising tusschen vormen met deze beide kelktypen 
bleek het kleine, lijnvormige kelktype domineerend. De splitsing 
had steeds een zuiver Mendelsch verloop (splitsing volgens het 
Pisum-type) d. w. z. er vormden zich in den heterozygote evenveel 
geslachtscellen met den aanleg tot het normale kelktype als met 
den aanleg tot het abnormale kelktype. De uit de combinatie 
dezer geslachtscellen (naar de kansen van het zuivere toeval) 
ontstane nakomelingschap van den heterozygote levert dan gemid- 
deld drie planten met het domineerende kenmerk tegen één met 
het recessieve. 
Sterke verschillen doen zich voor met betrekking tot het be- 
haringskenmerk, waarop straks, bij de bespreking van eene in- 
deeling der rijstvormen, nader wordt teruggekomen. De beharing 
op de bladschijf kan sterk afwijken van die op de kroonkafjes 
derzelfde soort. Deze beharing op de bladschijf en op de kroon- 
kafjes, hoewel in dichtheid en lengte zeer sterk bij de onder- 
scheiden typen uiteenloopend, ontbreekt nooit; van gladde blaren 
of schijnvruchten kan niet worden gesproken. De bladscheede, 
die door Komieke als onbehaard zijnde wordt beschreven, kan 
niet zelden vrij sterk behaard zijn. Bij een kruising verricht 
tusschen een vorm met lang behaarde kroonkafjes (moeder) en 
een vorm met kort behaarde kroonkafjes (vader) domineerde dè 
langere beharing in de eerste bastaard generatie. In de tweede 
bastaardgeneratie trad seriesplitsing op; het aantal individuen met 
kort behaarde kroonkafjes, als bij het vadertype, was echter vrij 
wat minder dan het 1 /4 gedeelte van het totale aantal individuen. 
Daar de overgangen in de lengte der beharing zeer geleidelijk 
waren, was een scherpe grenstrekking 1 iet mogelijk. Bij de 
individuen met de sterkst behaarde kroonkafjes was deze beharing 
iets sterker dan bij het moedertype. De derde bastaardgeneratie 
kon niet worden nagegaan. 
Ook bij de kruising tusschen vormen met verschillende beharing 
op de bladschijf trad in de tweede bastaardgeneratie seriesplitsing 
op, waarin de uitersten min of meer als zuivere terugslagen tot 
