160 — 
VIL Mandioca nicuryzeiro'. oude stengeldeelen met kurk- 
vorming donkergrijs of grauw. Jonge blad bruinviolet. 
Punt, waarin de hoofdnerven samenkomen, ongekleurd. 
Steunblaadjes ongekleurd. Knollen met donker rood- 
bruine kurkhuid. 
Ondergroep h : 
Jonge stengels donkergroen zonder eenige paarse, paarsroode 
of roode verkleuring. Oude stengeldeelen met kurkvorming zil- 
verig of lichtbruin-zilverig. Bast der knollen onder de kurkhuid 
ongekleurd. 
Eenige vertegenwoordiger : 
VIII. Aipin pacarae : oude stengeldeelen met kurkvorming 
zilverig. Jonge blad bruinviolet. Punt, waarin de hoofd- 
nerven samenkomen, rood. Steunblaadjes aan de basis 
lichtrood tot rood. Slippen der bladschijf zeer kort en 
dik. Knollen met donker bruine tot lichtbruine kurkhuid. 
GROEP B. (stengelbast lichtgroen). 
Ondergroep c: 
Jonge stengels met paarsroode of roode verkleuring. Oude 
stengeldeelen met kurkvorming zilverig of lichtbruin-zilverig. 
Bast der knollen met violette verkleuring. 
Eenige vertegenwoordiger : 
IX. Manis\ jonge stengels met roode verkleuring op de 
ribben. Oude stengeldeelen met kurkvorming zilverig. 
Bladschijf met lange slippen. Bladstelen geheel rood. 
Punt, waarin de hoofdnerven samenkomen rood. Sten- 
gel duidelijk met zig-zag-vormig verloop. Knollen 
met bruin tot lichtbruine kurkhuid. 
Zooals reeds gezegd, zijn hierboven slechts die kenmerken ter 
sprake gebracht, welke naar onze meening vooral in aanmerking 
kwamen voor een gemakkelijke onderscheiding der typen met 
het bloote, ongewapende oog. Natuurlijk zullen vele andere min- 
der in het oog vallende of slechts voor het gewapend oog bereikbare 
kenmerken kunnen worden toegevoegd. Zoo kan de beharing 
van het connectief bij de onderscheiden bloeiende typen nog al 
uiteenloopen. Bij Manis bijvoorbeeld is het connectief vrij sterk; 
