eenzelfden stam, doet duidelijk uitkomen het kunstmatig karakter 
der hierboven gegeven indeeling, welke dan ook slechts gegeven 
is ter gemakkelijke onderscheiding der vegetatieve cassave- rassen 
en slechts uit dit oogpunt mag worden beoordeeld. 
Tot welken vorm van variabiliteit de vaak zeer groote en dis- 
continue verschillen binnen het zaaisel van een stam moet worden 
teruggebracht valt voorshands niet uit te maken. Om hierop een 
definitief antwoord te geven, moeten uitvoerige zaaiproeven 
worden genomen. Dat de variabiliteit der kleurkenmerken hier 
en daar sterk doet denken aan tusschenrasvariabiliteit valt niet 
te ontkennen. 
F. 
Bibitproef bij Cassave. 
Het is onder de landbouwende inlandsche bevolking op Java 
van algemeene bekendheid, dat cassavestekken gekapt of gezaagd 
van het oudere stengelgedeelte als plantmateriaal te verkiezen 
zijn boven bibits afkomstig van het jongere stengelgedeelte. 
Daar nauwkeurige gegevens omtrent den invloed eener bibit- 
keuze in evenbedoelden zin geheel schijnen te ontbreken (in de 
mij ter beschikking staande litteratuur over Cassave bleek dit 
punt in het geheel niet of slechts terloops te zijn behandeld), 
kwam het gewenscht voor hieromtrent nader te experimenteeren. 
Met het oog op de mogelijkheid, dat onderscheiden cassave- 
typen zich verschillend zouden gedragen ten aanzien van de vraag, 
welk gedeelte van den stengel de beste bibit levert, werd de 
proef genomen bij een tiental typen onzer variëteitencollectie, te 
weten : Blanda, Begog, Kelor, Saona, Lampeneng a, Lampeneng 
b, Lempeneng b, Tapioca americana, Singkong-manis en Djanten. 
Van elk dezer typen werden tien primaire (direct op de stek 
ingeplant), onvertakte, niet bloeiende en onderling even lange 
stengels gesneden uit een gesloten, ongeveer 8 maanden ouden 
aanplant (plantverband 2 bij 2 Rijnl. voet). 
Van elk dier stengels werden na verwijdering van den zeer 
jongen top in het geheel 6 bibits gekapt, die onderling even lang 
waren (gemiddeld voor alle opgenomen variëteiten Hh 25 c.M.), 
