181 
men op de moeilijkheid, dat het tijdstip van rijpen (en dus ook 
het tijdstip van oogsten) geenszins een scherp te bepalen punt 
voorstelt. Meet men echter den ontwikkelingsduur naar het aantal 
dagen, verloopende tusschen de uitzaaiing en het algeheel afge- 
storven zijn van de planten (in de praktijk mag zoo lang met 
den oogst nooit worden gewacht, daar dan reeds een groot aantal 
zaden zaden zouden zijn ontkiemd of bedorven) dan kan worden 
gezegd, dat de tot groep III behoorende rassen een iets korteren 
ontwikkelingsduur hebben, dan de rassen met grootere peulen en 
van groep II of uit groep I. De verschillen blijven echter steeds 
zeer gering, zoodat de groepen I, II en III met alle recht geza- 
menlijk als vroegrijpende typen tegenover de laatrijpende katjang 
tjina kunnen worden gesteld. 
Hoewel, voor zoover de op Java verbouwde typen aangaat, 
hiertusschen geen overgangsvormen voorkomen, zoo troffen wij 
zulke vormen, welke dus in overgangsduur tusschen de vroegrij- 
pende typen en de katjang tjina komen te staan, wel aan onder 
enkele uit Virginië en Carolina geimporteerde soorten. 
Slechts het kleurs verschil tusschen de typen met donker rood- 
bruine en die met lichtroode of lichtbruine zaadhuid blijft dan 
ten slotte geheel scherp gehandhaafd. Uit de kruising dezer typen 
bleek, dat wij hier te doen hebben met een paar antagoniste 
kenmerken, die het zuivere type van Mendelsche vererving ver- 
toonen, hetwelk als Pisumtype bekend staat. 
Bij de katjang tjina vertoonen de zaden de lichtroode of licht- 
bruine kleur d.i. het recessieve kleurkenmerk. 
Binnen onze drie groepen I, II en III kunnen de peulen der 
onderscheiden typen, behalve in de reeds genoemde kenmerken, 
nog sterk verschillen in den vorm van het zaad, de meer of 
minder sterke parelsnoervormige vernauwing der peulen, het 
percentage mislukte zaden, het uitleveringspercent (d.i. de gewichts- 
verhouding tusschen zaad en peulen maal 1 0Ö). 
De vorm der zaden kan bij verschillende typen in het oog 
loopende verschillen opleveren. Wij kennen rassen met smalle 
en lange zaden, doch ook vormen met korte en dikke zaden. 
Allerlei overgangen hiertusschen treft men aan. Voorts kan de 
