214 
mis calycinis majoribus Lapponiæ instructa est; quare mea 
specimina, A. P s eu dophragmitis nomine divulgata 
(Act. Scient. Acad. 1822), varietatem Calamagrostidis si- 
stunt, quod postea animadverti. Atra ccespitosa in regio- 
nibus subalpinis, flosculis majoribus, saepius trifloris ari- 
stisque, subexsertis luxuriat, quæ Aira glauca , Ilartm. 
FI. Scand. in addend., quasi A. al pinam et A. bottni- 
cam connecti t. 
Nam ut supra dictum, non modo flores, sed etiam 
gluinæ calycinæ graminum grandescunt in alpibus , partim 
ob lumen solare perpetuum, partim propter aquam frigore 
mixtam. Lumen solare ampliores reddit flores, atque co- 
jor. Promiscue crescunt, sed A. rubra jam deflorata, haec panicu- 
lam vix explicavit. Glumae calycinæ hujus ante florescentium subu- 
latae, sed in A. rubra ovatae apparent. In A. rubra, corolla 
semper clausa, id est gluma interior numquam libera; quia exterior 
coralia interiorem amplectitur, inque eo statu sub ipsa anthesi quo- 
que perseverat, seminique maturo adhaeret. In altera valvulae sunt 
a se invicem liberae, corollaque proinde aperta, nec semini maturo 
adfixa. Figurae 58 1 in Bot. Svec. proxima, sed duplo major. Si 
bæc est A. vulgaris Schrad. , non videtur varietas esse A. ru- 
brae, sed diversa species. Aliae et permultae sunt A. rubræ formae 
muticae; quae vero sub N:o 668 in Bot. Svec. picta, vulgatissima in 
Lapponia est, neque post, neque antea, neque sub anthesin aliter, re- 
spectu paniculae, divaricata, sed in omni statu sibi similis; neque glu- 
mae calycinae unquam adeo a se invicem remotae , ut petala appare- 
rent, sicut ejus, quam nunc descripsi. 
