251 
§. 20 . 
Accedit ratio valde singularis, quæ in primis pubescen- 
tiam in alpibiis efficere videtur. 
Grassantur tempestates turbulenta; in alpibus , ventus- 
que vehemens, inprimis aquilonis et cauri, qui summa vi 
maximaque celeritate, cuncta, quæ moveri possunt, ra- 
piunt ac secum ferunt. 
✓ * 
Hinc ventus aquilo, oriens e septemtrione , nunquam 
non dura spirans 5 illinc zephyrus caurique hiberni una 
consurgunt, altisque montium parietibus repulsi, horsum 
versum luctantur, ut tanto majori impetu per claustra mon- 
tium, arctissimasque alpium fauces irruant pj. Ili cuncta, 
pj Harum rerum, quarum supra mentionem fecimus, nescio, an ulla 
habeatur fides, licet comperta non minus quam audita refero, de 
tempestatibus contrarie luctantibus, quibus et ipse sæpe interfui. 
Ventus est Norvegiæ præsertim septemtrionalis , simul cum maris æstu 
oriens e Septemtrione; et incolis Nordlandire nomine Sö-kulen alias 
Svetice: Hafs-gâlan notus. Hic quidem flatus communiter spirat 
quotidie, incipiens hora post meridiem quarta, et in inultam noctem, 
nullis aliis obstantibus tempestatibus, perseverat; licet vis ejus haud 
procul ab ostio sinus, cujus ab ortu oritur aquarum mole ex occa- 
no influentium, vehementior, et quo longius ad interiora sinus itur, 
per claustra montium locorumque angusta concitata, increbescit jugo 
tenus. In hoc discrimine rerum, id est summo alpium jugo, alteri 
obviam itur vento, cujus ab ortu solis haud minori impetu cursus, 
