2 62 
nis dio ica , var. sylvestris, llicraeium pellucidum (Quod re- 
tractum seulîo a Cl. Frics et ad H. murorum relatum, 
haud ægre feram ; sed simul cum hoc multa alia quoque 
reducantur nccesse est.). Viola palustris ß ( Viola uliginosa 
Hartm. FL Scand.) , semper in sylvis subhumidis et juxta 
rivulos 5 unde omnes partes tenuiores, etiam calyx subacu- 
tus; at Viola palustris «• locis duris, primo quidem vere 
inundatis, unde tota planta glabra, sed mox exsiccatis, 
Denique proxima æstale 1830, ad Karesuando ad fontes frigidissimas 
et in locis valde umbrosis lecta est forma quædam media, caulibus dif- 
fusis, pedunculis axillaribus unifions, foliis cordatis, petala in hac 
quoque forma, quæ maxima est, calyce longiora. Ex his nonnihil 
recedit St. crassijolia a. (Fr. Nov.) e Scania, quæ foliis parvis lan- 
ceolatis acutis, caulibus diffusis, valde diversa videtur a St. humi - 
fusa j. quam Rev. Deinböll retulit e Finnmarkia anno 1821, quæ 
descriptioni in Wahle nb. FI. Sv. optime quadrat. Hujus folia 
omnium obtusissima, et calyces elliptici, obtusi; petala quoque obtu- 
sa, fere obovata, quæ a descriptione Cl. F r. in Nov. n:o 131. ubi: 
"Sepala lanceolaia , acutiuscula petalis acutis! breviora ” dicun- 
tur, abhorret. De qua, cum neque ipse legi, neque loca vidi, nihil 
est, quod agam. Cetera vero, scii. St. uliginosa var. paludosa 
(mihi), St. crassijolia a. ß. (Wahle nb. FI. Lappon.), nec non St. 
crassijolia a. b. c. (Fries Nov.) speciem quodammodo efficere vi- 
dentur. Denique St. uliginosa cum var. alpestri inter St. gramin . 
et crassifol. inedia, cujus character optimus: ” Petala calyce du- 
plo breviora' constanter adest in omnibus formis, quamquam pe- 
tala in var. alpestri sæpe desunt; cui insuper panicula terminalis 
est haud raro, ita vero, ut pedunculi semper foliolis sint suffulti. 
