367 
nere, leges Islamismi et decreta Muhhamedis explicare, 
ad eum lubentissime adeurrent. Quare te oro et obtestor, 
ut, si praemium a Deo ter optimo maximo, ob bona iis 
communicanda, mereri cupieris, quendam e numero disci- 
pulorum mecum in patriam mittas meam, qui eos Kora- 
num praelegat atque religionis tradat praecepta. Unde sum- 
mam capient utilitatem gentiles, qui aures et obedientiam 
ejusmodi praeceptori haud inviti praebebunt 5 te autem, utpote 
qui fueris auctor iis in rectam viam ducendis, magna re- 
numeratio et merces praeclara apud Deum manebit.” Qui- 
bus dictis adnuens jurisconsultus Abu O’nirân , discipulos, 
ut Jahiaî sequerentur exhortationem, instigavit. At nihil 
profecit 5 omnes enim timore Deserti ac periculis ibi sub- 
eundis perterriti recusarunt, et ne unus quidem inventus 
est , qui desiderio doctoris satisfacere vellet. Abu O’inrân , 
quum omnem operam heic vanam esse intclligcret, hor- 
tando fatigatus , aliud iniit consilium et Jahiam sic ad locu- 
tus est. ”In regione Nefis adpelîata, quæ terræ a tribu 
* * • 
Mesmâda inhabitatae adnumeratur, virum novi tam eruditio- 
ne in jurisprudentia praecellentem acutaque praeditum 
mente, quam pietate et abstinentia clarum, cui nomen est 
Vegâg ben Zelua. E gente Lenita, quæ Sus el Aksa in- 
colit, originem ducens huc ad me venit, et varias scien- 
tias a me edoctus in terram suam revertit. Ubi, ut ex- 
